Arabska litera ae

Zapisuje samogłoskę /æ/ w kurdyjskim sorani. Często opisuje się ją jako dźwięk e. ە występuje wewnątrz wyrazów, a nie jako samodzielna wiadomość.

Kurdyjskie pismo wywodzące się z arabskiego zapisuje samogłoski literami, ponieważ arabska ortografia często ich nie oznacza. Alfabet sorani rozwijał się przez praktyczne dostosowania i przeszedł ważne reformy w latach 20. i 30. XX wieku.

Ten sam znak występuje także w zapisie ujgurskim, kazachskim i kirgiskim; jego brzmienie i rola w pisowni zależą od języka.

Dlaczego ە przypomina ه, ale łączy się inaczej?

ە zapisuje samogłoskę, a w sorani ه oznacza /h/. Podobieństwo ich samodzielnych kształtów wynika z tradycji heh w piśmie arabskim, ale ich funkcje ortograficzne są różne.

ە łączy się z literą po swojej prawej stronie, ale nie z następną literą w wyrazie. Widoczna przerwa jest prawidłowa, a nie wynikiem błędu czcionki.

W niektórych kurdyjskich danych występuje też ھ, czyli heh doacashmee oznaczające /h/. Różnica między końcowym /e/ a /h/ jest szczególnie ważna w pisowni behdini; w sorani zwykle nie ma takiego samego końcowego kontrastu z /h/.

Jak wpisać ە?

Wybierz układ klawiatury dla kurdyjskiego sorani. Udostępnia ە jako zwykły klawisz; ogólny układ arabski lub perski może go nie zawierać. Jeśli nie masz tego układu, wyszukaj znak w tabeli znaków obsługującej Unicode.

Niektóre teksty sorani zapisują tę samą samogłoskę jako ه i niewidoczny łącznik zerowej szerokości (ZWNJ). Przy dokładnym odtwarzaniu źródła zachowaj używaną w nim formę.