อักษรทีท้ายพยางค์ในอักษรจาม

ใช้แทนเสียง t ที่ปิดท้ายพยางค์ในภาษาเขียนจาม

อักษรจามเขียนพยัญชนะท้ายด้วยตัวอักษรเฉพาะ ไม่ได้ซ้อนพยัญชนะด้วยวิรามะ ซึ่งเป็นเครื่องหมายที่ตัดสระประจำพยัญชนะ ꩅ ไม่มีสระประจำตัว คำว่า “ท้าย” หมายถึงท้ายพยางค์ อักษรนี้จึงปรากฏกลางคำที่ยาวกว่าได้ โดยอยู่ก่อนพยางค์ถัดไป แป้นพิมพ์อักษรจามต้องป้อนอักษรนี้เป็นตัวแยกต่างหาก

ทำไมอักษรจามจึงมีตัวสะกดเฉพาะ?

อักษรจามเขียนพยัญชนะท้ายพยางค์ด้วยตัวอักษรเฉพาะ

อักษรจามพัฒนาขึ้นในธรรมเนียมอักษรอินเดียที่สืบจากอักษรปัลลวะในเอเชียใต้ ก่อนใช้เขียนภาษาจาม อักษรนี้เคยใช้เขียนภาษาสันสกฤตมาก่อน ข้อความภาษาจามที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังคงอยู่คือจารึกดงเอียนเจิว ซึ่งจัดหมวดเป็น C.174 และกำหนดอายุไว้ในคริสต์ศตวรรษที่ 4–5 จารึกหินยุคแรกบันทึกชัยชนะของกษัตริย์ การถวายสิ่งของแก่วัด และเรื่องศาสนา

ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 15 เป็นต้นมา ภาษาเขียนจามยุคกลางแบบเขียนมือใช้รูปแบบหวัดที่ต่างจากจารึกหิน ในกัมพูชา ธรรมเนียมต้นฉบับอิสลามส่วนใหญ่หันไปเขียนภาษามลายูด้วยอักษรญาวีตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 19 ขณะที่ชุมชนจามอิหม่ามซานยังคงใช้อักษรจามในท้องถิ่น จามตะวันออกกับจามตะวันตกมีความเกี่ยวข้องกัน แต่ต่างกันด้านการสะกดและการใช้ อักษรจามยังมีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์กับธรรมเนียมอักษรเขมรและไทยที่อยู่ใกล้เคียง ผ่านตระกูลอักษรอินเดียที่กว้างกว่า