พยางค์ฮันกึล Bbac

นี่คือพยางค์หนึ่ง ไม่ใช่คำที่สมบูรณ์ 빷 ประกอบด้วยอักษรเกาหลีสามตัวที่เรียกว่าจาโม ได้แก่ ㅃ ที่ต้นพยางค์ ㅏ ซึ่งเป็นสระ และ ㅊ ที่ท้ายพยางค์ ในคำภาษาเกาหลีทั่วไป พยางค์รอบข้างช่วยสร้างความหมาย แต่ถ้าอยู่ลำพัง 빷 ก็เป็นเพียงพยางค์ที่ไม่มีบริบท

พงศาวดารของพระเจ้าเซจงที่เรียกว่า Sejong Sillok บันทึกเรื่องฮันกึลไว้ในปี 1443 ส่วนหนังสืออธิบาย Hunminjeongeum ตามมาในปี 1446 ฮันกึลถูกออกแบบมาเพื่อเขียนเสียงพูดภาษาเกาหลีโดยตรงกว่าที่อักษรจีนทำได้

ทำไม 빷 จึงฟังเหมือนเสียง ต?

ㅊ ท้ายพยางค์ออกเสียงคล้าย ต ที่ปิดเสียงสั้น ๆ เมื่ออยู่ท้ายพยางค์ ลิ้นจะปิดเสียงเหมือนตอนออกเสียง ต โดยไม่มีสระต่อท้าย พยัญชนะท้ายแบบนี้เรียกว่าแพตชิมในภาษาเกาหลี หากพยางค์ถัดไปเริ่มด้วยสระ ㅊ จะย้ายไปต้นพยางค์นั้นและออกเสียงเป็น ㅊ แบบเกาหลี โดยพ่นลมชัดขึ้น

การปรับรูปแบบ Unicode อาจแยกบล็อกฮันกึลนี้ออกเป็นจาโม: NFD จะแยกส่วน ส่วน NFC จะรวมกลับเป็นบล็อกเดิม ฟอนต์เกาหลียังจัดระยะเส้นด้านในต่างกันได้ จึงอาจทำให้ 빷 ดูแน่นหรือโปร่งขึ้นโดยที่ตัวอักษรไม่เปลี่ยน