พยางค์ฮันกึล bbogg

เป็นบล็อกพยางค์ภาษาเกาหลี ไม่ใช่คำที่สมบูรณ์

ส่วนประกอบคือ ㅃ, ㅗ และ ㄲ ได้แก่ พยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะท้าย ฮันกึลนำจาโม (ตัวอักษร) เหล่านี้มารวมกันเป็นบล็อกสี่เหลี่ยม

บันทึกปี 1443 ที่อธิบายอักษร 28 ตัวเป็นหลักฐานเอกสารเก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับฮันกึล บันทึกปี 1446 เชื่อมโยงกับการจัดทำฮุนมินจองอึมเสร็จสิ้น ซึ่งเป็นคู่มือระบบเขียนใหม่ แต่นักวิชาการเห็นต่างกันว่าบันทึกนี้ระบุถึงหลักหมายใดกันแน่ ฮันกึลทำให้เขียนภาษาเกาหลีได้ตรงกว่าอักษรจีนและวิธีที่ดัดแปลงจากอักษรเหล่านั้น เช่น อีดู ฮยังชัล และคูกยอล

ฮันกึลเปลี่ยนบทบาทก่อนจะกลายเป็นมาตรฐาน

นักเขียนเกาหลีใช้ฮันกึลในเพลง วรรณกรรม จดหมายส่วนตัว จารึก และจดหมายราชสำนัก ขณะที่ภาษาจีนคลาสสิกยังมีความสำคัญในงานทางการ ฮันกึลเริ่มใช้ในเอกสารทางการเมื่อปี 1894 แผนการสะกดคำปี 1933 และการปรับปรุงปี 1988 ช่วยกำหนดมาตรฐานสมัยใหม่

ในเกาหลีใต้ ระบบเขียนนี้มักเรียกว่า Hangeul; ในเกาหลีเหนือมักใช้ชื่อ Choseongul

พิมพ์ 뽂 อย่างไร?

พิมพ์ ㅃ ตามด้วย ㅗ แล้วจึงพิมพ์ ㄲ ใน IME ภาษาเกาหลี

วิธีป้อนข้อมูลมักรวมทั้งสามตัวเป็นบล็อกเดียว Unicode ยังแทนพยางค์นี้ด้วยลำดับจาโมแยกกันที่เทียบเท่ากันได้ การปรับรูปแบบ NFC ซึ่งเป็นรูปแบบประกอบมาตรฐานของ Unicode จะรวมลำดับนั้นกลับเข้าด้วยกัน