พยางค์ฮันกึล Bbweolh

เป็นตัวเขียนแทนหนึ่งพยางค์ฮันกึล ส่วนประกอบคือพยัญชนะต้น ㅃ สระ ㅝ และกลุ่มพยัญชนะท้าย ㅀ เมื่ออยู่ในคำที่ยาวกว่า ตัวนี้แทนหนึ่งพยางค์; หากส่งมาเดี่ยว ๆ ก็มีบริบทไม่พอให้เดาน้ำเสียง

หลักฐานการประกาศฮันกึลที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลืออยู่มีอายุถึงปี 1443 ในรัชสมัยพระเจ้าเซจงแห่งอาณาจักรโชซอนของเกาหลี คู่มือฮุนมินจองอึมตีพิมพ์ในปี 1446 และอธิบายวิธีรวมตัวอักษรแทนเสียงภาษาเกาหลีให้เป็นพยางค์

ทำไมพยางค์ฮันกึลจึงเป็นรูปสี่เหลี่ยม?

กรอบสี่เหลี่ยมรวมตัวอักษรแบบอักษรเข้าด้วยกันเป็นหนึ่งพยางค์ ก่อนมีฮันกึล ผู้คนใช้ตัวอักษรจีนเขียนชื่อภาษาเกาหลี ต่อมามีวิธีที่เรียกว่าอีดู ฮยังชัล และคูกยอลสำหรับเขียนประโยคภาษาเกาหลีทั้งประโยค วิธีเหล่านี้ดัดแปลงตัวอักษรจีนเพื่อบันทึกภาษาเกาหลี ส่วนฮันกึลสร้างตัวอักษรแทนเสียงภาษาเกาหลีโดยเฉพาะ แล้วจัดรวมเป็นบล็อกพยางค์

งานศึกษาที่เปรียบเทียบการมองฮันกึลในคริสต์ศตวรรษที่ 15 และ 20 อธิบายว่าการยอมรับเปลี่ยนไป: ในช่วงแรกยังไม่ได้รับการยอมรับอย่างเต็มที่ว่าเป็นระบบการเขียน ขณะที่มุมมองในยุคหลังสะท้อนค่านิยมทางวัฒนธรรมที่เปลี่ยนแปลงไป

ออกเสียง 뿷 เพียงตัวเดียวได้ไหม?

พยางค์ถัดไปอาจเปลี่ยนเสียงของกลุ่มพยัญชนะท้าย ㅀ ท้ายพยางค์ประกอบด้วย ㄹ และ ㅎ ในภาษาเกาหลี กลุ่มพยัญชนะท้ายอาจลดรูปเมื่ออยู่ท้ายคำ; หากมีสระตามมา ส่วนหนึ่งอาจเชื่อมไปยังพยางค์ถัดไปหรือมีผลต่อเสียงถัดไป ตัวอักษรเดี่ยวนี้จึงยังบอกไม่ได้ว่าท้ายพยางค์จะออกเสียงอย่างไรเมื่ออยู่ในคำ