Sylaba hangul 츦

Oznacza koreańską sylabę; znaczenie wyrazu odczytuje się z kontekstu. Hangul łączy podstawowe litery, czyli spółgłoski i samogłoski zwane dżamo, w jeden blok na sylabę. Tutaj elementami są ㅊ (spółgłoska początkowa), ㅡ (samogłoska) i ㄶ (końcowa grupa spółgłosek); rozkład Unicode to ᄎ + ᅳ + ᆭ. Na standardowej koreańskiej klawiaturze 2-set wpisuje się C-M-S-G; S-G łączą się w końcowe ㄶ.

Zapis w Sejongsillok, królewskiej kronice, datowany na 1443 rok opisuje utworzenie 28 liter hangul. Hunminjeongeum Haerye, przewodnik objaśniający nowe litery, opublikowano w 1446 roku. Hangul powstał, by bezpośrednio zapisywać koreańską mowę; pismo oparte na znakach chińskich stanowiło szersze tło historyczne.

Dlaczego hangul zapisuje sylaby w blokach?

Hangul zapisuje każdą sylabę jako zwarty blok liter. W 츦 spółgłoska początkowa ㅊ znajduje się nad poziomą samogłoską ㅡ, a końcowa ㄶ pod nią. Krój pisma może zmieniać kształt, rozmiar i odstępy między elementami, nie zmieniając sylaby.

Współczesna koreańska ortografia opiera się na ujednoliconej propozycji z 1933 roku, częściowo zrewidowanej w 1988 roku.

Dlaczego 츦 może rozdzielić się na dżamo?

Unicode może przechowywać tę sylabę w dwóch znormalizowanych formach. NFC zapisuje 츦 jako jedną prekomponowaną sylabę, a NFD zapisuje sekwencję jej elementów: ᄎ + ᅳ + ᆭ. Tekst może wyglądać tak samo, ale programy mogą inaczej porównywać sekwencje znaków; gdy aplikacja wymaga zgodnego porównania, znormalizuj tekst do NFC.