พยางค์ฮันกึล Ddyogs

뚃 เป็นหน่วยการเขียน ไม่ใช่คำหรือสัญลักษณ์แสดงปฏิกิริยาเมื่ออยู่ลำพัง

ฮันกึลจัดกลุ่มอักษรเกาหลีเป็นบล็อกพยางค์ 뚃 ประกอบด้วย ᄄ (พยัญชนะต้น), ᅭ (สระ) และ ᆪ (กลุ่มพยัญชนะท้าย) เมื่ออยู่ในคำจะทำหน้าที่เป็นหนึ่งพยางค์ แต่ลำพังตัวมันไม่มีความหมายเป็นคำที่สมบูรณ์

ฮันกึลกลายเป็นอักษรสำหรับเขียนภาษาเกาหลีได้อย่างไร

ฮันกึลถูกออกแบบให้เขียนภาษาเกาหลีที่พูดกันได้โดยตรง แทนการพึ่งพาอักษรจีน ระบบเก่าอย่างอิดู ฮยังชัล และกูคยอลใช้อักษรจีนแทนคำและไวยากรณ์ภาษาเกาหลี

บันทึกแรกของฮุนมินจองอึม ซึ่งเป็นชื่อดั้งเดิมของอักษรนี้ ลงวันที่ 1443; ต้นฉบับอธิบายการใช้งานปรากฏในปี 1446

ชื่อฮันกึลเริ่มปรากฏในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1910 ในเกาหลีใต้ใช้ชื่อฮันกึลเป็นหลัก ส่วนเกาหลีเหนือใช้ชื่อโชซอนกึล ในข้อความดิจิทัล 뚃 เป็นบล็อกพยางค์ที่ประกอบจากอักษรฮันกึลขนาดเล็กซึ่งเรียกว่าจาโม

พิมพ์ 뚃 อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนอักษรภาษาเกาหลีแล้วประกอบตัวอักษรตามลำดับ

ลำดับคือ ᄄ (พยัญชนะต้น), ᅭ (สระ) แล้วตามด้วย ᆪ (กลุ่มพยัญชนะท้าย) อักษรส่วนประกอบเหล่านี้เรียกว่าจาโม; IME ภาษาเกาหลีจะรวมเป็นบล็อกพยางค์เดียว

หากโปรแกรมแสดงบล็อกเป็นอักษรแยกกัน อาจเกิดจากการปรับรูปแบบ Unicode: NFD แยกพยางค์ที่ประกอบไว้แล้วออกเป็นจาโม ส่วน NFC จะประกอบอักษรที่เทียบเท่ากันกลับเข้าด้วยกันเมื่อรองรับ รูปแบบแยกยังขึ้นกับการจัดวางอักษรของฟอนต์ ซึ่งรองรับน้อยกว่าบล็อกฮันกึลที่ประกอบสำเร็จทั่วไป