พยางค์ฮันกึล 돜

ณ ปี 2026 ยังไม่มีความหมายที่ยอมรับกันว่าเป็นคำเดี่ยวหรือข้อความแชต

หลักฐานเก่าแก่ที่สุดที่บันทึกไว้ของฮันกึลอยู่ในพงศาวดารของพระเจ้าเซจงเมื่อปี 1443 คู่มือในปี 1446 อธิบายตัวอักษรที่อิงเสียงว่าเป็นวิธีเขียนภาษาเกาหลีที่เข้าถึงได้ โดยไม่ต้องพึ่งอักษรจีน

ตัวอักษรฮันกึลใดประกอบเป็น 돜

ㄷ, ㅗ และ ㅋ รวมกันเป็นบล็อกพยางค์หนึ่งบล็อก

ฮันกึลจัดพยัญชนะต้นกับสระไว้ในบล็อกเดียวกัน และอาจเติมพยัญชนะท้ายได้ ในที่นี้ ㄷ เป็นพยัญชนะต้น ㅗ เป็นสระ และ ㅋ ปิดท้ายพยางค์ ตัวอักษรที่เป็นส่วนประกอบเหล่านี้เรียกว่า จาโม