พยางค์ฮันกึล 랕

เป็นหนึ่งพยางค์ภาษาเกาหลี ไม่ใช่ข้อความที่สมบูรณ์

ลองแยกตามตัวอักษรบนแป้นพิมพ์ฮันกึล ㄹ + ㅏ + ㅌ จะเห็นส่วนประกอบคือพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะท้าย ตัวอักษรที่ใช้ประกอบเป็นพยางค์เรียกว่าจาโม ㄹ เริ่มด้วยการแตะปลายลิ้นอย่างรวดเร็ว ㅏ ใกล้เสียง “อา” และ ㅌ ท้ายพยางค์จบด้วยเสียง t สั้น ๆ ที่กักไว้โดยไม่ปล่อยลม คำว่า “rat” ในชื่ออักขระเป็นการเขียนเสียงด้วยอักษรละติน ไม่ใช่คำแปล

เหตุใดจึงสร้างฮันกึลขึ้นมา?

เพื่อให้เรียนรู้และใช้การเขียนภาษาเกาหลีได้ง่ายขึ้น

ระบบอักษรของพระเจ้าเซจงสร้างขึ้นในปี 1443 และเดิมเรียกว่า 훈민정음 ซึ่งหมายประมาณว่า “เสียงที่ถูกต้องเพื่อสอนประชาชน” หนังสือที่อธิบายรูปแบบและหลักการตามมาในปี 1446 ภาษาเกาหลีกับภาษาจีนเป็นคนละภาษา แต่การเขียนภาษาเกาหลีเคยพึ่งพาอักษรจีนอย่างมาก ฮันกึลออกแบบให้มีตัวอักษรจำนวนน้อยและเรียนรู้ง่ายเพื่อให้เขียนภาษาเกาหลีได้สะดวกขึ้น ช่วงแรกใช้ควบคู่กับการเขียนด้วยอักษรจีน ก่อนจะกลายเป็นอักษรที่ใช้ในชีวิตประจำวันของเกาหลี

Unicode เก็บ 랕 เป็นบล็อกพยางค์เดียว หรือเป็นตัวอักษรสามตัวที่เชื่อมกัน ได้แก่ ᄅ, ᅡ และ ᇀ ได้ การปรับรูปแบบข้อความมาตรฐานสามารถแปลงระหว่างสองรูปแบบนี้ได้ ส่วนลำดับแป้นพิมพ์ที่คุ้นเคย ㄹㅏㅌ ใช้รูปอักขระคนละแบบ การค้นหาข้อความแบบตรงตัวจึงอาจแยกจาก 랕 หากซอฟต์แวร์ไม่แปลงรูปแบบให้