พยางค์ฮันกึล 텺

เป็นบล็อกฮันกึล ไม่ใช่คำที่มีความหมายตายตัว ตัวอักษรฮันกึลที่เรียกว่าจาโมจะนำมาประกอบเป็นบล็อกพยางค์ 텺 ประกอบด้วยพยัญชนะต้น ᄐ สระ ᅧ และพยัญชนะท้าย ᆹ ป้ายชื่อ Unicode “tyeobs” สร้างจากชื่อส่วนประกอบ จึงอธิบายรูปสะกด ไม่ใช่คำภาษาอังกฤษหรือความหมายของคำ กฎการออกเสียงภาษาเกาหลีและคำรอบข้างเป็นตัวกำหนดเสียงของบล็อกและความหมายของคำ

ฮันกึลถูกสร้างขึ้นเพื่อแก้ปัญหาการเขียนภาษาเกาหลีด้วยอักษรจีนและระบบที่ดัดแปลงจากอักษรเหล่านั้น อีดู คูกยอล และฮยังชัลเป็นวิธีใช้อักษรจีนให้เหมาะกับภาษาเกาหลี บันทึกประวัติศาสตร์ของรัฐบาลเกาหลีระบุว่าตัวอักษรฮันกึล 28 ตัวสร้างขึ้นในปี 1443 และต้นฉบับฮุนมินจองอึมซึ่งอธิบายระบบอักษรเสร็จสมบูรณ์ในปี 1446

สิ่งพิมพ์ฮันกึลยุคแรกมีคัมภีร์พุทธศาสนา ต่อมามีงานขงจื๊อและงานเชิงปฏิบัติ ฮันกึลได้รับการยอมรับอย่างเป็นทางการระดับชาติในปี 1894 และสูญเสียสถานะนี้ภายใต้การปกครองของญี่ปุ่นในปี 1910 ข้อเสนอว่าการออกแบบฮันกึลเชื่อมโยงกับอักษรพากส์ปา ซึ่งเป็นอักษรมองโกล ยังเป็นที่ถกเถียง ปีเหล่านี้เป็นประวัติของฮันกึล ไม่ใช่ปีของ 텺 โดยเฉพาะ

พิมพ์ 텺 อย่างไร?

วิธีป้อนข้อความภาษาเกาหลีสามารถประกอบจาโมทั้งสามตัวได้ ป้อนพยัญชนะต้น ㅌ สระ ㅕ และกลุ่มพยัญชนะท้าย ㅄ แล้วซอฟต์แวร์แป้นพิมพ์ภาษาเกาหลีจะรวมเป็น 텺 ตำแหน่งแป้นขึ้นอยู่กับผังแป้นพิมพ์ ดังนั้นลำดับส่วนประกอบ ᄐ ᅧ ᆹ จึงเป็นจุดอ้างอิงที่แน่นอน

การแสดงผลขึ้นอยู่กับฟอนต์ จึงอาจทำให้ 텺 มีสัดส่วนต่างกัน หากไม่มีอักขระนี้ทั้งในฟอนต์ที่ใช้อยู่และฟอนต์สำรอง ซอฟต์แวร์อาจแสดงกรอบแทนอักขระที่ขาดไป รูปลักษณ์เปลี่ยนได้ แต่ตัวอักษรยังเป็นตัวเดิม

ท้ายคำภาษาเกาหลี ㅄ ออกเสียงเป็นเสียงปิดท้ายสั้น ๆ เพียงเสียงเดียว ไม่ได้ออกเสียงเป็นพยัญชนะสองตัวแยกกัน เมื่อมีสระตามมา ส่วนประกอบอาจได้ยินอยู่คนละฝั่งของรอยต่อพยางค์ “Tyeobs” เป็นป้ายบอกการสะกด ไม่ใช่รูปเสียงพูดแบบเดียวที่แน่นอน