รากอักษรคังซี หมวดกระดูก

ไม่ใช่: 骨 เป็นอักษรทั่วไป ส่วน ⾻ เป็นสัญลักษณ์รากอักษร

Unicode เชื่อมโยง ⾻ กับ 骨 แต่กำหนดบทบาทต่างกัน: ⾻ ใช้ระบุหมวดในดัชนี ส่วน 骨 ใช้เป็นคำหรือส่วนหนึ่งของคำ พจนานุกรมที่จัดตามรากอักษรและจำนวนขีดจะจัดกลุ่มอักษรตามส่วนประกอบร่วม แล้วเรียงตามจำนวนขีดที่เหลือ

รูปของ 骨 ปรากฏในจารึกกระดูกเสี่ยงทายช่วงศตวรรษที่ 14–11 ก่อนคริสตกาล ซึ่งสลักข้อความเพื่อการเสี่ยงทายของราชสำนัก รูปในยุคต่อมาพบบนแผ่นไม้ไผ่บาง ๆ สำหรับเขียนในรัฐโบราณของจีนอย่างฉู่และฉิน รวมถึงอักษรตราประทับซึ่งเป็นรูปแบบจารึกที่เป็นทางการ และอักษรลี่ซึ่งใช้ในงานปกครอง 《ซัวเหวินเจี่ยจื้อ》 พจนานุกรมอักษรจีนยุคแรก อธิบาย 骨 ว่าเป็นกระดูกที่อยู่ในเนื้อ ในปี 1615 พจนานุกรม 《จื่อฮุ่ย》 จัดหมวด 540 หมวดของ 《ซัวเหวินเจี่ยจื้อ》 ใหม่เป็นรากอักษรสำหรับพจนานุกรม 214 ตัว และพจนานุกรมคังซีรับดัชนีนี้ไปใช้ในปี 1716