อักษร E ในอักษรกาวี

ใช้เมื่อพยางค์เริ่มต้นด้วยเสียงสระ เอ

พยัญชนะในอักษรกาวีมีเสียงสระ อะ ติดมาด้วยโดยปริยาย และเปลี่ยนเสียงนี้ได้ด้วยเครื่องหมายสระประกอบ 𑼎 เขียนเสียง เอ ได้โดยลำพัง เมื่อไม่มีพยัญชนะนำหน้า หลังพยัญชนะจะใช้ 𑼾 แทนเสียง เอ แม้ลำดับการเขียนจะตามหลังพยัญชนะ แต่กฎการจัดรูปอักษรกาวีอาจทำให้เครื่องหมายปรากฏอยู่ข้างหน้า

อักษรกาวีพัฒนาจากจารึกสู่วรรณกรรม

อักษรกาวีค่อย ๆ พัฒนามาจากรูปแบบเก่าของอักษรปัลลวะ ศิลาจารึกพลุมปุงกันในชวากลางเป็นหลักฐานอักษรกาวียุคแรก ๆ สลักบนอนุสาวรีย์หิน มีอายุราว 750 CE รูปตัวอักษรเปลี่ยนไปตามยุคและภูมิภาค ดังนั้นรูปแบบจากยุคหนึ่งจึงไม่จำเป็นต้องเหมือนต้นฉบับทุกฉบับ

ตั้งแต่กลางคริสต์ศตวรรษที่ 8 มีการใช้อักษรกาวีบันทึกการมอบที่ดิน พระราชโองการ และเอกสารปกครองอื่น ๆ เมื่อถึงปลายสหัสวรรษแรก อักษรนี้ยังใช้เขียนวรรณกรรมภาษาชวาโบราณด้วย อักษรกาวีมีความเชื่อมโยงทางประวัติศาสตร์ผ่านการสืบทอดและการปรับใช้กับอักษรชวา บาหลี บาตัก ลอนตารา และอักษรอื่น ๆ ในเอเชียตะวันออกเฉียงใต้ภาคหมู่เกาะ ตั้งแต่คริสต์ศตวรรษที่ 16 อักษรอื่นเข้ามาแทนที่การใช้อักษรกาวีส่วนใหญ่ และในคริสต์ศตวรรษที่ 21 ผู้ฟื้นฟูอักษรนี้ยังใช้ในโพสต์บนสื่อสังคมและการสร้างภาพ

ทำไม 𑼎 จึงแสดงผลต่างกัน?

รูปร่างขึ้นอยู่กับแบบอักษรและรูปแบบในแต่ละยุค

รูปตัวอักษรกาวีเปลี่ยนแปลงไปตลอดหลายศตวรรษและแตกต่างกันตามภูมิภาค ตัวอย่างแบบอักษรในเอกสารอ้างอิง Unicode อิงจากจารึกยุคแรกเป็นหลัก และปรับรูปแบบยุคหลังบางส่วน จึงไม่จำเป็นที่แบบอักษรหนึ่งจะเหมือนต้นฉบับทุกฉบับ ช่องว่างหรือกรอบสี่เหลี่ยมหมายถึงแบบอักษรที่เลือกไม่รองรับอักษรกาวี ไม่ใช่ว่าตัวอักษรเปลี่ยนไป