อักษร U ในภาษาเขียนลีซู

ใช้เขียนเสียงสระอย่างชัดเจนหลังพยัญชนะลีซู

พยัญชนะลีซูส่วนใหญ่มีเสียงสระ «อา» ที่ไม่เขียนไว้ คล้ายเสียงในคำว่า «มา» ꓴ ใช้เขียนเสียงสระ «อู» แทนอย่างชัดเจน ตัวอักษรบอกวรรณยุกต์จะตามหลังทั้งพยางค์เพื่อแสดงระดับเสียง

ระบบอักษรนี้ก่อตัวขึ้นในช่วง 1908–1914 บา ทอ นักเผยแผ่ศาสนาชาวกะเหรี่ยง ดัดแปลงอักษรละตินเพื่อบันทึกภาษาลีซูที่พูดกัน จากนั้น เจมส์ เอาต์แรม เฟรเซอร์และศิษยาภิบาลชาวลีซูได้ปรับปรุงระบบนี้ การสอนศาสนาคริสต์ การแปลคัมภีร์ไบเบิล และบทเพลงสรรเสริญเป็นการใช้ในยุคแรก ตัวอักษรลีซูดัดแปลงจากรูปอักษรละตินตัวพิมพ์ใหญ่ บางตัวหมุนกลับด้าน แต่ไม่มีรูปตัวพิมพ์ใหญ่และตัวพิมพ์เล็กเหมือนอักษรละติน ในจีน มีการใช้ระบบเขียนลีซูแบบใหม่ที่อิงพินอิน ซึ่งเป็นวิธีเขียนภาษาจีนกลางด้วยอักษรละติน ในเอกสารรัฐบาลช่วง 1959–1980 ชาวลีซูที่นับถือคริสต์ยังคงใช้แบบอักษรเฟรเซอร์ในทางศาสนา และกลับมาใช้ในงานทางการใน 1983 ก่อนที่จีนจะรับรองเป็นอักษรทางการของภาษาลีซูใน 1992

ถ้ามีคนส่ง ꓴ มาแค่ตัวเดียวล่ะ?

ให้อ่านเป็นตัวอักษรลีซู เว้นแต่บริบทจะบอกเป็นอย่างอื่น

ตัวเดียวไม่อาจสื่อข้อความครบถ้วนได้ อาจเป็นการแสดงตัวอักษรเดี่ยว หรือเป็นส่วนหนึ่งของข้อความภาษาลีซู หากต้องรู้ความหมาย ให้ถามว่าเป็นส่วนหนึ่งของคำหรือภาษาใด

พิมพ์ ꓴ อย่างไร?

ใช้วิธีป้อนข้อมูลภาษาลีซู ฟอนต์มีหน้าที่แสดงตัวอักษรเท่านั้น

เลือกแป้นพิมพ์หรือวิธีป้อนข้อมูลภาษาลีซูเพื่อพิมพ์ข้อความ ฟอนต์อย่าง Lisu Bosa มีรูปอักษรให้แสดง แต่ไม่ได้ติดตั้งแป้นพิมพ์

ฟอนต์สำหรับอักษรลีซูมีรูปแบบให้เลือกน้อยกว่าฟอนต์ละติน และมักใช้ความกว้างตัวอักษรเท่ากัน หาก ꓴ ไม่แสดงหรือรูปร่างผิดปกติ ให้ตรวจสอบการรองรับของฟอนต์ก่อนเปลี่ยนตัวอักษร