Meroïtische cursieve letter E

Het verandert een klinker binnen een geschreven lettergreep.

Het Meroïtisch is een alfasylabisch schrift: medeklinkertekens dragen een ingebouwde klinker a, die klinkertekens kunnen veranderen. Onderzoekers gebruiken de Latijnse e als teken-voor-teken-hulp; die geeft de volledige uitspraak van een woord niet weer.

Hoe ontstond het Meroïtische cursiefschrift?

Het ontwikkelde zich uit het Demotisch, een Egyptisch cursiefschrift.

In het koninkrijk Kush diende het voor documenten, grafteksten en koninklijke steeninscripties; het werd van rechts naar links geschreven. De vroegst dateerbare cursieve tekst stamt van rond 200 v. Chr.; oudere schriftvormen wijzen op een eerdere ontwikkeling.

Het Meroïtische hiërogliefenschrift paste Egyptische tekens aan voor tempels en monumenten. Het alfabet dat voor het Oud-Nubisch, een Nubische taal, werd gebruikt, nam later drie Meroïtische cursieftekens over.