อักษรปรับรูปซีริลลิก เท

ใช้ระบุรายละเอียดการออกเสียงในการถอดเสียง พจนานุกรมการออกเสียงภาษารัสเซียปี 1989 ใช้อักษรซีริลลิก เท ตัวยกเพื่อระบุเสียง [t] ที่ปรากฏเพียงชั่วครู่หรือการกลมกลืนของเสียง ซึ่งเป็นการเปลี่ยนเสียงตามเสียงข้างเคียง คำบรรยายภาษาเนกิดัลซึ่งเป็นภาษากลุ่มตุงกูสิกในปี 1949 ก็ใช้อักษรปรับรูปเดียวกันเพื่อระบุการไม่ก้องบางส่วน กล่าวคือ พยัญชนะสูญเสียการสั่นของเส้นเสียงไปบางส่วน คู่มือสัญลักษณ์ของแหล่งข้อมูลจะบอกความหมายที่แน่นอน

ธรรมเนียมการเขียนแบบกว้างนี้มีมาก่อนอักษรปรับรูปตัวนี้ ในปี 1905 นักภาษาศาสตร์ชาวเซอร์เบีย Aleksandar Belić ใช้อักษรตัวยกและตัวห้อยในการศึกษาภาษาถิ่น เพื่อแยกค่าของเสียงสระที่หนักแน่นกว่าและอ่อนกว่า ต่อมา การถอดเสียงด้วยอักษรซีริลลิกใช้อักษรตัวยกเพื่อบันทึกรายละเอียดของเสียง คล้ายกับสัทอักษรสากล (IPA) ซึ่งเป็นระบบมาตรฐานสำหรับเขียนเสียงพูด