อักษรปรับแต่ง แถบวรรณยุกต์ต่ำพิเศษแบบจุด ก้านซ้าย

꜑ กำกับเสียงวรรณยุกต์ต่ำพิเศษในตัวถอดระดับเสียงเฉพาะทาง ตัวอักษรวรรณยุกต์คือเครื่องหมายเล็ก ๆ ที่เขียนข้างพยางค์เพื่อบันทึกระดับเสียง จุดบอกการอ่านแบบสั้น เบา หรือ “กลาง”; ก้านซ้ายบอกค่าที่ออกเสียงจริงหลังสันธิ ลอย ๆ มันไม่ได้แทนคำใดและไม่ใช่วรรณยุกต์ตายตัว

นักภาษาศาสตร์หยวน เหริน เจา เสนอตัวอักษรวรรณยุกต์ในปี 1930: เส้นอ้างอิงข้างเส้นโค้งระดับเสียงแบบย่อ เพื่อให้พิมพ์รูปเสียงของภาษาจีนได้แม่นยำ เอกสารทบทวนยูนิโคดปี 2003 บรรยายรูปแบบมีจุดสำหรับพยางค์เบาหรือเสียงกลาง และรูปแบบก้านซ้ายสำหรับสันธิ; ꜑ รวมทั้งสองอย่าง

ก้านซ้ายสำคัญอย่างไร?

มันเขียนเสียงที่ออกจริง ไม่ใช่เสียงต้นแบบ ยูนิโคดบันทึกการเขียนเป็นคู่: ตัวก้านขวาเขียนเสียงต้นแบบ ตัวก้านซ้ายเขียนเสียงที่ออกจริงเมื่ออยู่ข้างเพื่อน — รูปแบบสันธิของ ꜑ รูปแบบมีจุดก้านซ้ายขยายคู่นี้ไปยังพยางค์เบาหรือเสียงกลาง

บล็อกยูนิโคดเดียวกันนี้เก็บตัวอักษรวรรณยุกต์มุมของจีนรุ่นเก่า ꜀–꜇ — เครื่องหมายที่วางไว้ตรงมุมพยางค์เพื่อแสดงหมวดวรรณยุกต์ เชื่อมกับระบบของบริดจ์แมนและเวลส์ วิลเลียมส์ในทศวรรษ 1830 เป็นญาติ ไม่ใช่รูปแบบก่อนหน้าของ ꜑