ขีดหยิน

⚋ แทนหยินด้วยเส้นที่ขาดตรงกลางในอี้จิง ซึ่งเป็นคัมภีร์พยากรณ์คลาสสิกของจีน เมื่อนำเส้นมารวมกันจะเกิดรูปแบบที่ใหญ่ขึ้น เช่น รูปสองเส้น ไตรแกรมสามเส้น หรือเฮกซะแกรมหกเส้น

แนวคิดเรื่องหยินและหยางเก่าแก่กว่าสัญลักษณ์นี้ คำเหล่านี้ปรากฏในจารึกบนกระดูกเสี่ยงทายของจีน ซึ่งเป็นกระดูกหรือกระดองเต่าที่ใช้ในการพยากรณ์ อย่างน้อยตั้งแต่ศตวรรษที่ 14 ก่อนคริสตกาล ธรรมเนียมของอี้จิงเชื่อมโยงกับคัมภีร์ที่มีต้นกำเนิดราว 1000 ปีก่อนคริสตกาล และนำความแตกต่างนี้มาใช้เป็นระบบอ่านความเปลี่ยนแปลง

เส้นนี้เป็นส่วนหนึ่งของระบบบันทึก

เส้นที่ขาดและเส้นที่ต่อเนื่องใช้ในแผนภาพพยากรณ์และจักรวาลวิทยา โดยแต่ละแบบมีบทบาทเชิงโครงสร้างต่างกัน ให้อ่าน ⚋ เป็นส่วนหนึ่งของระบบนั้น ไม่ใช่สัญลักษณ์แสดงอารมณ์ที่ใช้เดี่ยว ๆ

การตีความในยุคหลังขยายหยินและหยางไปสู่รูปแบบในธรรมชาติ ฤดูกาล กิจกรรมและการพักผ่อน การแพทย์ พิธีกรรม และความสัมพันธ์ทางสังคม แต่ไม่ได้ทำให้ ⚋ เพียงตัวเดียวหมายถึง “ความสมดุล”; เส้นอื่น ๆ เป็นตัวกำหนดความหมายเฉพาะ

รูปหยินหยางวงกลมเกิดขึ้นภายหลัง

ไท่จี๋ถูที่คุ้นเคย หรือแผนภาพหยินหยางรูปวงกลม เกี่ยวข้องกันแต่ไม่ใช่สัญลักษณ์เดียวกัน ธรรมเนียมแผนภาพของลัทธิเต๋าปรากฏในสมัยราชวงศ์ซ่ง (960–1279) ส่วน ⚋ ยังคงเป็นส่วนหนึ่งของระบบเส้นในอี้จิง

ใช้ ⚋ เมื่อต้องการหมายถึงเส้นนี้ โครงสร้างไตรแกรมหรือเฮกซะแกรม หรือการอ้างถึงเส้นหยินโดยเฉพาะ ใช้ ☯ เมื่อต้องการหมายถึงรูปวงกลมที่คุ้นเคย