อักษรตังกุต 1710C

เป็นอักษรตังกุตที่ถอดเสียง ไม่ใช่รูปเขียนภาษาจีน

ภาษาจีนยุคกลางเป็นภาษาจีนช่วงเก่า จากหลักฐานลายลักษณ์ มีการสร้างเสียงอ่านของ 珠 ขึ้นใหม่เป็น /t͡ɕɨo/ ซึ่งใกล้เคียงกับเสียงที่เริ่มด้วย “จ” แล้วไล่ไปทาง “โอ” นี่เป็นการประมาณจากเอกสาร ไม่ใช่เสียงบันทึก อักษรตังกุตถูกสร้างขึ้นเพื่อเขียนภาษาตังกุตในรัชสมัยจักรพรรดิองค์แรกของเซี่ยตะวันตก ราว ค.ศ. 1036 ใช้ในเอกสารทางการ งานเขียนส่วนตัว และตำราศาสนา หลังเซี่ยตะวันตกล่มสลายเพราะมองโกล อักษรนี้ยังใช้ต่อในสมัยราชวงศ์หยวนและหมิง ก่อนจะเลิกใช้เมื่อสิ้นราชวงศ์หมิง

รูปอักษรตังกุตในเอกสารประวัติศาสตร์อาจแตกต่างกัน Unicode รวมรูปแบบที่เอกสารต้นทางไม่ได้แยกความหมายไว้เป็นอักขระเดียวกัน จึงอาจแสดงต่างกันตามฟอนต์