พยางค์ไว da

เป็นพยางค์ไว “da” ซึ่งเป็นหน่วยหนึ่งของการเขียน ภาษาไวใช้อักษรแทนพยางค์ คือระบบที่เครื่องหมายแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ ꕠ เพิ่มค่าพยางค์ของมันในข้อความภาษาไว ไม่ใช่ภาพหรือคำภาษาไทย

“da” ใช้ระบุวิธีอ่าน ไม่ใช่คำแปลภาษาไทย เมื่ออยู่ลำพัง เครื่องหมายนี้ไม่ได้บอกข้อความทั้งหมดของผู้ส่งหรือว่าตั้งใจใช้เป็นปฏิกิริยาหรือไม่

อักษรไวเกิดขึ้นได้อย่างไร?

ผู้พูดภาษาไวพัฒนาอักษรนี้เพื่อเขียนภาษาของตน เรื่องเล่าระบุว่าอักษรนี้เกิดขึ้นทางตะวันตกของไลบีเรียในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1830 โดยมี Momolu Duwalu Bukele และผู้พูดภาษาไวคนอื่นร่วมสร้าง ตัวอย่างภาษาไวที่เก่าแก่ที่สุดเท่าที่ทราบคือหน้าหนึ่งที่ Fan Dawo Kelondo เขียนให้มิชชันนารี John Leighton Wilson ในปี 1834

ช่วงแรกผู้คนเรียนอักษรนี้โดยเขียนจดหมาย ต่อมาใช้เขียนเพื่อติดต่อสื่อสาร ทำบันทึก ข้อความทางศาสนา และประวัติศาสตร์ท้องถิ่น รูปแบบแรกยังมีเครื่องหมายแทนคำซึ่งมาจากธรรมเนียมการใช้ภาพของชาวไวที่มีอยู่เดิม เมื่อมีการกำหนดมาตรฐาน ระบบเขียนก็ค่อย ๆ ใช้สัญลักษณ์แทนพยางค์อย่างสม่ำเสมอขึ้น

ในเรื่องเล่าที่บันทึกไว้เมื่อปี 1849 ผู้นำชาวไวกล่าวถึง “หนังสือไว” ว่าศักดิ์สิทธิ์และเป็นหนทางให้ยืนเคียงข้างเพื่อนบ้านที่รู้หนังสือ การเขียนภาษาอาหรับและละตินก็มีอยู่ในภูมิภาคนี้ แต่ไม่ได้พิสูจน์ว่าอักษรไวลอกมาจากระบบใดระบบหนึ่ง งานศึกษาประวัติศาสตร์ปี 2002 มองความเชื่อมโยงที่อาจมีกับอักษรเชอโรกีว่าเป็นเพียงข้อสันนิษฐาน และไม่ได้พิสูจน์การยืมโดยตรง