พยางค์ไว wẽ

อักขระนี้เพิ่มสระเสียงขึ้นจมูกให้ชุดพยางค์ภาษาไว

โมโมลู มัสซาควอย เพิ่มอักขระนี้ในปี 1911 เพื่อเขียนชื่อและคำจากภาษาโลมา เคเปลเล และเมนเด

อักษรพยางค์ไวพัฒนาขึ้นในช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1830 โดยมีโมโมลู ดูวาลู บูเคเลเป็นผู้ริเริ่มหลัก เขากล่าวภายหลังว่าความฝันเป็นแรงบันดาลใจ ต้นฉบับที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลืออยู่มีอายุถึงปี 1834 อักษรไวใช้เขียนจดหมายและบันทึกของพ่อค้า และมีการเผยแพร่ชุดพยางค์มาตรฐานในปี 1962 ต่อมาอักษรเมนเดคิกาคุอิน่าจะได้รับอิทธิพลจากอักษรไว มีข้อเสนอว่าอักษรอาหรับ ละติน และอาจรวมถึงอักษรเชอโรกีเป็นแบบอย่าง อีกทฤษฎีหนึ่งมองว่าเครื่องหมายเหล่านี้พัฒนาจากภาพสัญลักษณ์ท้องถิ่นที่นำมาจัดระบบ