พยางค์ยี nip

ꆀ เป็นพยางค์ที่เขียนแทนเสียง ไม่ใช่คำแปลภาษาไทยคำเดียวที่ตายตัว

ในระบบถอดอักษรโรมันมาตรฐานของเหลียงซาน เขียนว่า nip; p ท้ายคำบอกวรรณยุกต์ต่ำตก ซึ่งเป็นรูปแบบระดับเสียง ไม่ใช่พยัญชนะอีกตัว

ในไวยากรณ์นั่วซู ꌋꆀ (si nip ในระบบถอดอักษรโรมันของเหลียงซาน) เชื่อมกลุ่มคำนามด้วยความหมายว่า “และ”; เมื่ออยู่หลังคำนามที่หมายถึงผู้ร่วมทาง ชุดคำนี้หมายถึง “กับ” ตำแหน่งทำให้หน้าที่ทางไวยากรณ์เปลี่ยนไป

รูปแบบเหลียงซานสมัยใหม่เกิดขึ้นได้อย่างไร?

มาตรฐานปัจจุบันใช้เขียนภาษานั่วซูแห่งเหลียงซานและสืบต่อจากรูปแบบเก่า

ธรรมเนียมการเขียนยีมีรูปแบบเก่าที่แตกต่างกันตามภูมิภาค งานศึกษาประวัติศาสตร์ชิ้นหนึ่งระบุว่าจารึกยีที่เชื่อว่าเก่าแก่ที่สุดอยู่ในสมัยฮั่นตะวันตก (206 ปีก่อนคริสตกาล–ค.ศ. 9); มีต้นฉบับกระดาษหลงเหลืออย่างน้อยตั้งแต่ปลายราชวงศ์หมิง บีโมซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมคัดลอกข้อความด้านศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล วันที่เหล่านี้กล่าวถึงธรรมเนียมโดยรวม ไม่ใช่ ꆀ โดยเฉพาะ

มาตรฐานสมัยใหม่สืบต่อรูปแบบยีเหนือที่เก่ากว่า ระบบถอดอักษรโรมันของเหลียงซานเริ่มใช้ในปี 1956; อักษรพยางค์มาตรฐานออกแบบในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980