เครื่องหมายวรรณยุกต์เสียงสูงแบบประกอบ

ข้อความภาษาเวียดนามใหม่ควรใช้ U+0301 U+0341 เทียบเท่ากับ U+0301 ตามหลักแคนนอนิคัล จึงไม่ได้แทนวรรณยุกต์อีกเสียงหนึ่ง ยูนิโค้ดไม่แนะนำให้ใช้ในภาษาเวียดนาม หากพบในไฟล์เก่า ให้อ่านว่าเป็นเครื่องหมายเสียงสูงตัวเดียวกัน ไม่ใช่เครื่องหมายเพิ่มเติม

เครื่องหมายนี้เขียนเสียง sắc ซึ่งมักอธิบายว่าเป็นเสียงวรรณยุกต์สูงขึ้นในภาษาเวียดนาม

เครื่องหมายเสียงสูงในภาษาเวียดนามมีที่มาอย่างไร?

เครื่องหมายนี้อยู่ในธรรมเนียมการเขียน quốc ngữ ด้วยอักษรละติน ช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 17 มิชชันนารีเยซูอิตพัฒนาและใช้ระบบเขียนด้วยอักษรละตินนี้เพื่อเรียนภาษาเวียดนาม และจัดทำพจนานุกรม หนังสือไวยากรณ์ และหนังสือคำสอน การสะกดได้รับอิทธิพลจากธรรมเนียมภาษาโปรตุเกสและค่อย ๆ ก่อตัวจากผลงานของหลายคน เครื่องหมายวรรณยุกต์ใช้บันทึกความแตกต่างของภาษาเวียดนามพูดด้วยอักษรละติน

ไวยากรณ์ Manuductio ของฟรันซิสโก เด ปีนา ซึ่งอธิบายวรรณยุกต์ภาษาเวียดนาม มีอายุย้อนไปก่อนปี 1623 ส่วนสำเนาต้นฉบับที่ยังเหลืออยู่จัดทำขึ้นราวปี 1745 อาเล็กซ็องดร์ เดอ โรดส์ตีพิมพ์พจนานุกรมและไวยากรณ์ภาษาเวียดนามในปี 1651 โดยต่อยอดจากงานของปีนาและมิชชันนารีคนอื่น ๆ ในคำอธิบายของพวกเขา sắc เป็นเสียงสูงที่มีระดับเสียงไต่ขึ้น ผู้พูดต่างภูมิภาคอาจออกเสียงด้วยแนวระดับเสียงต่างกัน แม้หมวดวรรณยุกต์ที่เขียนจะเหมือนเดิม ธรรมเนียมการสะกดนี้เก่าแก่กว่ายูนิโค้ด ส่วน U+0341 เป็นรูปแบบที่เข้ารหัสภายหลัง

ทำไมเครื่องหมายเสียงสูงจึงอยู่ข้างเครื่องหมายหมวกได้?

ฟอนต์ภาษาเวียดนามอาจเลื่อนเครื่องหมายไปด้านข้างเพื่อเว้นที่ สระภาษาเวียดนามอาจมีทั้งเครื่องหมายรูปตัวอักษร เช่น เครื่องหมายหมวก เครื่องหมายสั้น หรือเครื่องหมายคล้ายเขา และเครื่องหมายวรรณยุกต์บนตัวอักษรเดียวกัน

ฟอนต์ที่รองรับภาษาเวียดนามอาจวางเครื่องหมายเสียงสูงไว้ข้างเครื่องหมายรูปตัวอักษร แทนการซ้อนทั้งสองไว้เหนือสระโดยตรง ตำแหน่งที่แน่นอนต่างกันตามฟอนต์ แต่การสะกดและเสียงวรรณยุกต์ไม่เปลี่ยน