Etiopska sylaba shaa

To etiopska sylaba shaa, a nie reakcja.

Transkrypcje łacińskie shaa i sha są przybliżonymi wskazówkami wymowy; początek przypomina polskie „sz”, jak w „szafa”, po którym następuje samogłoska. To czwarta forma w szeregu sh: każdy znak z tego szeregu łączy tę samą spółgłoskę z inną samogłoską. W językach używających pisma etiopskiego te same znaki mogą być różnie odczytywane, więc znaczenie odczytu zależy od całego wyrazu i języka.

Do najstarszych znanych świadectw pisma z Etiopii i Erytrei należą pseudo-sabejskie inskrypcje z VIII/VII wieku p.n.e., zapisane pismem spółgłoskowym związanym z pismami południowej Arabii. Wyraźnie ukształtowane pismo etiopskie pojawia się w II/III wieku n.e.; system znaków sylabicznych oznaczających samogłoski rozwija się w IV wieku. Z tej tradycji pisma spółgłoskowego wyrosło abugida używane do zapisu ge’ez — pismo, w którym każdy znak łączy spółgłoskę i samogłoskę. Później dostosowano je do języków takich jak amharski, tigrinia, tigre i oromo, a ge’ez pozostał głównie językiem liturgicznym.

Jak wpisać ሻ?

Użyj metody wprowadzania pisma etiopskiego; klawisze zależą od układu.

Na klawiaturze amharskiej GFF 3.3 łatwa do zapamiętania sekwencja QWERTY to x, a potem a: x wybiera szereg sh, a a jego czwartą formę. Inne układy dla amharskiego, tigrinia, ge’ez lub wielu języków mogą przypisywać inne klawisze.

Unicode identyfikuje sylabę, a krój pisma rysuje jej glif. Krój bez obsługi pisma etiopskiego może wyświetlić pusty kwadrat, a obsługujące je kroje mogą nadawać jej różny wygląd. Jeśli znak wygląda obco, sprawdź wyraz i obsługę czcionki, zanim uznasz, że to inna litera.