Flaga: Peru

Oznacza Peru albo coś peruwiańskiego, z czego nadawca jest dumny. Peruwiańczycy wstawiają je do bio i nazwy użytkownika jako znak pochodzenia, po nazwie miasta („Lima 🇵🇪”) albo obok zdjęcia rodziny z domu. Od kogokolwiek innego znaczy zwykle „jestem w Peru” lub „jadę do Peru”.

Emoji obok zawężają sens. ⚽ i rząd 🇵🇪 podczas meczu to kibic dopingujący reprezentację; 🦙 albo ⛰️ wskazują na Andy, Cusco i Machu Picchu; talerz lub koktajl – na kuchnię peruwiańską, która dla Peruwiańczyków jest osobnym powodem do dumy narodowej. 28 i 29 lipca, w święta niepodległości (Fiestas Patrias), 🇵🇪 i 🎉 pojawiają się na każdym kroku.

Ton jest ciepły i neutralny. Samo w sobie nie jest polityczne, a wysłane peruwiańskiemu znajomemu czyta się jako życzliwe zainteresowanie, nie żart.

Która to flaga i dlaczego bez herbu?

To flaga cywilna Peru: czerwień, biel, czerwień, bez godła. Peru używa dwóch głównych wersji. Obywatele wywieszają gładką flagę trójpasową (bandera nacional); państwo i jego instytucje – pabellón nacional z herbem na białym pasie, na którym są wikunia, drzewo chinowe i róg obfitości, symbole bogactwa zwierzęcego, roślinnego i mineralnego kraju. Wiele dużych platform rysuje gładką flagę; jeśli pamiętasz tarczę pośrodku, myślisz o wersji państwowej.

Kolory sięgają 1820 roku, gdy argentyński generał José de San Martín, który rok później ogłosił niepodległość, ustanowił pierwszą czerwono-białą flagę; pionowe pasy przyjęto w 1822 roku. Lubiana legenda, rozpowszechniona przez opowiadanie pisarza Abrahama Valdelomara, mówi, że wybrał czerwień i biel, gdy zobaczył flamingi zrywające się do lotu nad zatoką Paracas – czerwone skrzydła nad białymi piersiami. Historycy traktują to jako opowieść, ale to wciąż najczęściej powtarzana wersja, a la Blanquirroja („biało-czerwona”) to także najbardziej znany przydomek piłkarskiej reprezentacji.

Dzień Flagi przypada 7 czerwca, na pamiątkę bitwy pod Aricą z 1880 roku.