พยางค์ฮันกึล 쁦

เป็นบล็อกพยางค์ฮันกึลหนึ่งบล็อก

ฮันกึลจัดกลุ่มตัวอักษรที่แทนเสียงพูดให้เป็นบล็อกกะทัดรัด ในข้อความภาษาเกาหลี แต่ละบล็อกเป็นหนึ่งพยางค์ในคำ; 쁦 จึงอ่านเป็นตัวอักษร ไม่ใช่ข้อความที่สมบูรณ์ในตัวเอง

ก่อนมีฮันกึล ภาษาเขียนเกาหลีอาศัยอักษรจีน ระบบของพระเจ้าเซจงใช้ตัวอักษรแทนเสียงภาษาเกาหลีและจัดรวมกันเป็นบล็อกพยางค์ บันทึกทางการที่เก่าแก่ที่สุดเกี่ยวกับตัวอักษรทั้ง 28 ตัวมีขึ้นในเดือนธันวาคม ค.ศ. 1443 ต้นฉบับฮุนมินจองอึมซึ่งอธิบายระบบอักษรใหม่นี้เสร็จสมบูรณ์ในเดือนกันยายน ค.ศ. 1446; วันที่นี้เพียงอย่างเดียวไม่ได้ยืนยันว่าเริ่มประกาศใช้ต่อสาธารณะเมื่อใด

พิมพ์ 쁦 อย่างไร?

ป้อนจาโมตามลำดับด้วยวิธีป้อนข้อมูลภาษาเกาหลี

Unicode แยกตัวนี้เป็น ᄈ ซึ่งเป็นพยัญชนะต้น, ᅳ ซึ่งเป็นสระ และ ᆵ ซึ่งเป็นกลุ่มพยัญชนะท้ายสองตัว จาโมเหล่านี้คือตัวอักษรฮันกึลแต่ละตัวที่ประกอบกันเป็นบล็อกพยางค์เดียว รูปแบบบนแป้นพิมพ์ของกลุ่มท้ายคือ ㄿ

ป้อน ㅃ + ㅡ + ㄿ ให้เป็นพยางค์เดียว วิธีป้อนข้อมูลบางแบบอาจแยกจาโมออกจากกันหรือประกอบเป็นบล็อกอื่น เพราะส่วนท้ายมีพยัญชนะสองตัว; ตารางอักขระ Unicode สามารถป้อนรูปแบบที่ประกอบเสร็จแล้วได้

ทำไม 쁦 จึงดูต่างกันในแต่ละฟอนต์?

ฟอนต์วาดส่วนประกอบใหม่ได้โดยไม่เปลี่ยนตัวอักษร

ฟอนต์ฮันกึลจัดพยัญชนะต้น สระ และส่วนท้ายให้อยู่ในกรอบสี่เหลี่ยม นักออกแบบปรับขนาด ระยะห่าง และความสมดุลของแต่ละส่วนได้ ตัวอักษรยังคงเดิม แม้บางฟอนต์จะทำให้ส่วนต่าง ๆ ดูชิดหรือห่างกันกว่าเดิม