Sylaba hangul Boe

Samo 뵈 to jedna koreańska sylaba, a nie pełne słowo. Hangul tworzy bloki sylabiczne z części liter: ㅂ połączone z ㅚ daje 뵈.

뵈다 to uprzejmy czasownik spokrewniony z 보다, zwykłym koreańskim czasownikiem oznaczającym „widzieć”. 뵙다 wyraża jeszcze większy szacunek. Te formy okazują szacunek osobie, którą się widzi lub spotyka, zwykle komuś, do kogo zwraca się formalnie. Szacunek dotyczy tej osoby, a nie nastroju mówiącego.

Forma zawierająca 뵈 występuje w koreańskim tekście pieśni 용비어천가 z 1447 roku. Hangul stworzono jako alfabet do zapisywania koreańskiego, aby można było pisać bez polegania wyłącznie na chińskich znakach.

Dlaczego 뵈다, 봬요 i 뵙다 mają różne formy?

To formy tego samego uprzejmego czasownika. Końcówka zmienia formę: 뵈어요 skraca się do 봬요; przed końcówkami takimi jak -고 i -겠습니다 pojawia się bardziej pełen szacunku temat 뵙-, jak w 뵙고 i 뵙겠습니다. Dlatego uprzejma forma pożegnania „do zobaczenia” to 봬요, a nie 뵈요.

W średniokoreańskim ㅚ było opadającym dyftongiem: samogłoską przechodzącą między dwoma dźwiękami, z mocniejszym akcentem na pierwszym. Wymowa zmieniała się z czasem. Dziś można je wymawiać jako jedną samogłoskę albo płynne przejście; pisownia pozostaje taka sama.