พยางค์ฮันกึล 흜

เมื่ออยู่เดี่ยว ๆ จะเป็นพยางค์ที่เขียนไว้หนึ่งพยางค์ ไม่ใช่คำเต็มคำ

ฮันกึลนำตัวอักษรพยัญชนะและสระมาจัดรวมเป็นบล็อกพยางค์ 흜 แยกได้เป็น ᄒ (พยัญชนะต้น), ᅳ (สระ) และ ᆳ (กลุ่มพยัญชนะท้าย ㄹ + ㅅ) ส่วนประกอบเหล่านี้อธิบายรูปเขียน แต่ไม่ได้ทำให้มีความหมายเป็นคำเดี่ยว

ทำไมจึงสร้างฮันกึลขึ้น

เพื่อเขียนภาษาเกาหลีด้วยระบบอักษรที่ออกแบบมาสำหรับภาษานี้

กษัตริย์เซจงทรงออกแบบฮันกึลในปี 1443 และตั้งชื่อว่า ฮุนมินจองอึม ซึ่งหมายถึง “เสียงที่ถูกต้องเพื่อสอนประชาชน” หนังสือชื่อเดียวกันที่ตีพิมพ์ในปี 1446 อธิบายจุดประสงค์และการออกแบบ ก่อนมีฮันกึล ภาษาเกาหลีเขียนด้วยอักษรจีน อีดูเป็นวิธีหนึ่งที่ปรับอักษรเหล่านั้นมาใช้บันทึกภาษาเกาหลี ชื่อฮันกึลเริ่มใช้แพร่หลายในปี 1928