พยางค์ฮันกึล Jeod

หน้าที่ของมันขึ้นอยู่กับข้อความรอบข้าง

젇 ประกอบด้วยจาโมฮันกึล (ตัวอักษร) ㅈ, ㅓ และ ᆮ ที่อยู่ท้ายพยางค์ “Jeod” เป็นการเขียนเสียงอ่านด้วยอักษรละติน ไม่ใช่คำแปล คำเต็มหรือคู่มือการออกเสียงจะบอกวิธีอ่าน

ฮันกึลถูกสร้างขึ้นในเกาหลีช่วงคริสต์ศตวรรษที่ 15 เพื่อเขียนภาษาเกาหลี โดยจัดพยัญชนะและสระเป็นบล็อกพยางค์ ก่อนหน้านั้นมีการใช้อักษรจีนเขียนภาษาเกาหลีมาเป็นเวลานาน วันที่ Unicode คือ 1996 หมายถึงการเข้ารหัสคอมพิวเตอร์ ไม่ใช่จุดกำเนิดทางประวัติศาสตร์ของฮันกึล

ทำไม 젇 จึงปรากฏในคู่มือออกเสียงภาษาเกาหลี?

มันอาจใช้แสดงเสียงของคำที่สะกดต่างกัน

เมื่ออยู่ท้ายพยางค์ภาษาเกาหลี ㅅ จะออกเสียงเป็นเสียงปิดสั้น ๆ คล้าย t โดยหยุดลิ้นไว้และไม่ปล่อยเสียงออกมาให้ได้ยิน คู่มือจึงอาจเขียนเสียงของ 젓 เป็น [젇] พจนานุกรมของสถาบันภาษาแห่งชาติเกาหลีระบุ 젓 (“อาหารทะเลหมักเกลือ”) เป็น [젇] และ 젓다 (“คน”) เป็น [젇ː따]; ː แสดงว่าสระก่อนหน้ายาว วงเล็บเหลี่ยมแสดงเสียงอ่าน ไม่ใช่การสะกด

ในปี 2026 รายการคำถิ่นของสถาบันบันทึกรูปคำจากนัมแฮว่า 기젇 ไว้ข้างคำมาตรฐาน 귀지 (“ขี้หู”) ความหมายนี้เป็นของคำถิ่นทั้งคำ ไม่ใช่ 젇 เพียงตัวเดียว

พิมพ์ 젇 อย่างไร?

บน Dubeolsik ให้กด w แล้ว j แล้ว e

ปุ่มเหล่านี้ป้อน ㅈ, ㅓ และ ㄷ แป้นพิมพ์เกาหลีจะรวมจาโมเป็นบล็อกเดียว หากยังแยกเป็น ㅈㅓㄷ แสดงว่ายังไม่ได้ประกอบเป็นพยางค์

ฟอนต์อาจจัดระยะและสัดส่วนของตัวอักษรเดิมภายในบล็อกฮันกึลให้ต่างกัน แต่รหัสอักขระยังคงเป็นตัวเดิม