พยางค์ฮันกึล pyit

นี่คือบล็อกพยางค์ฮันกึลที่ประกอบจากตัวอักษรเกาหลีสามตัว

ตัวอักษรฮันกึลเรียกว่า จาโม ในที่นี้ ᄑ, ᅴ และ ᇀ คือพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะท้ายตามลำดับ Unicode สร้างป้ายชื่อ “pyit” โดยนำชื่อย่อของจาโมเหล่านี้มาต่อกัน ป้ายนี้ระบุรูปการเขียน ไม่ได้แปลคำภาษาเกาหลี

ทำไมพยางค์ฮันกึลจึงเขียนเป็นบล็อก?

บล็อกรวมส่วนของตัวอักษรเกาหลีให้เป็นพยางค์ที่ออกเสียงหนึ่งพยางค์

ฮันกึลถูกออกแบบให้ถ่ายทอดเสียงพูดภาษาเกาหลีได้ตรงขึ้น และทำให้เรียนรู้และใช้งานการเขียนได้ง่ายขึ้น บันทึกการสร้างระบบลงวันที่ไว้ที่ 1443 ส่วนคู่มือหลวง Hunminjeongeum อธิบายตัวอักษรใหม่ในปี 1446

ช่องสี่เหลี่ยมของพยางค์มีรูปแบบคล้ายการจัดวางอักษรจีน แต่บล็อกฮันกึลสะกดพยางค์ด้วยส่วนของตัวอักษร แทนการใช้ตัวเดียวแทนทั้งคำหรือความคิด นักปราชญ์ยุคต้นโชซอนที่ให้ความสำคัญกับวัฒนธรรมวรรณกรรมจีนต่อต้านอักษรใหม่ ต่อมาบล็อกฮันกึลกลายเป็นหน่วยทั่วไปของการเขียนภาษาเกาหลี

Idu, gugyeol และ hyangchal เป็นวิธีเขียนหรือใส่คำกำกับภาษาเกาหลีแบบเก่าที่ประยุกต์ใช้อักษรจีน สิ่งเหล่านี้เป็นส่วนหนึ่งของประวัติการเขียนภาษาเกาหลี แต่ไม่ใช่วิธีอ่าน 픹 แบบอื่น

ทำไม 픹 จึงดูต่างกันในแต่ละแบบอักษร?

แบบอักษรเปลี่ยนสัดส่วนของบล็อก แต่ไม่เปลี่ยนตัวอักษรนั้น

แบบอักษรฮันกึลจัดพยัญชนะต้น สระ และพยัญชนะท้ายไว้ในช่องสี่เหลี่ยม โดยให้น้ำหนักแต่ละส่วนต่างกัน ส่วนที่ดูแคบหรือเลื่อนไปเกิดจากการออกแบบตัวอักษร พยางค์ยังคงเดิม