พยางค์ฮันกึล Ssogs

เป็นพยางค์ภาษาเกาหลีหนึ่งพยางค์ที่ความหมายขึ้นอยู่กับบริบท

จาโมฮันกึลคือตัวอักษรที่นำมารวมกันเป็นบล็อกพยางค์ 쏛 ประกอบด้วยจาโมต้นพยางค์ ᄊ สระ ᅩ และกลุ่มตัวสะกด ᆪ ส่วนประกอบเหล่านี้แสดงโครงสร้างของพยางค์ ส่วนข้อความภาษาเกาหลีรอบข้างจะให้ความหมายของคำ

쏛 กลายเป็นส่วนหนึ่งของฮันกึลได้อย่างไร?

อักษรนี้เป็นไปตามระบบฮันกึลที่รวมตัวอักษรเป็นบล็อก

ก่อนมีฮันกึล ภาษาเกาหลีเขียนด้วยอักษรจีนที่ดัดแปลงให้ใช้ได้กับภาษาเกาหลี ได้แก่ Idu ในงานเขียนทางการ Hyangchal สำหรับเพลงเกาหลี และ Gugyeol เพื่อทำเครื่องหมายไวยากรณ์เกาหลีขณะอ่านข้อความทางพุทธศาสนาและขงจื๊อที่เขียนเป็นภาษาจีน พระเจ้าเซจงทรงนำฮันกึลมาใช้เป็นอักษรที่เรียนรู้ได้ง่ายขึ้นสำหรับผู้ที่อ่านอักษรจีนไม่ออก บันทึกในราชสำนักเมื่อเดือนธันวาคม 1443 ระบุว่าพระองค์ทรงสร้างอักษร 28 ตัว ส่วนบันทึกเดือนกันยายน 1446 กล่าวถึงการเสร็จสมบูรณ์ของ Hunminjeongeum หนังสืออธิบายอักษรชุดนี้ อักษรชุดนี้ยังมีชื่อว่า Jeongeum (“เสียงที่ถูกต้อง”) และ Eonmun (“อักษรภาษาพูด”)

ฮันกึลแพร่หลายในจดหมาย บันทึกประจำวัน และหนังสือเชิงปฏิบัติและวรรณกรรม ในปี 1894 ฮันกึลได้รับสถานะทางการในเอกสารสาธารณะและเรียกว่า Gukmun (“อักษรประจำชาติ”) แม้อักษรจีนยังใช้กันทั่วไปในงานของรัฐบาล ชื่อ Hangul ปรากฏในบันทึกตั้งแต่ช่วงต้นคริสต์ทศวรรษ 1910 เหล่านี้เป็นหมุดหมายในประวัติของอักษร 쏛 สร้างขึ้นตามกฎการรวมตัวอักษรแบบเดียวกัน