Modifierletter met opwaartse tack

Het geeft aan dat de voorafgaande klank hoger of geslotener is. Het Internationaal Fonetisch Alfabet (IPA) is een systeem om spraakklanken te noteren. ˔ is een relatief teken: het verandert het voorafgaande basisteken en staat niet op zichzelf voor een klank. Na een klinker duidt het op een hogere klinker; na een approximant, een medeklinker met een vernauwde maar open luchtstroom, geeft het een nauwere vernauwing aan die wrijving kan toevoegen.

Een IPA-tabel uit 1926 beschrijft het teken als een licht verhoogde tong. In de tabel uit 1928 ontbreekt ˔; de tabel uit 1947 laat zien dat ˔ en het bijbehorende ˕ ook onder een teken konden staan als aangehechte tekens. Beide hebben dus twee posities: achter een klank als spatiërende modifiers of eronder als combinatie tekens.

Waarom staat ˔ achter de letter?

Het neemt eigen ruimte in wanneer er onder de letter geen plaats is. De combinerende opwaartse tack eronder ◌̝ wordt onder het basisteken geplaatst; ˔ volgt als apart spatiërend teken.

Een Unicode-voorstel uit 2024 beschrijft ˔ als spatiërende vorm van het teken voor verhoogde articulatie. Het vermeldt ook dat plaatsing vóór een lengteteken onhandig kan zijn; aangehechte vormen hebben daarom vaak de voorkeur. Een Unicode-voorstel uit 2019 over de fonetische codering van het Scots noemt e˔ als voorbeeld van een hogere klinker in regionaal transcriptiemateriaal.