พยางค์ Nüshu pwe5

ในภาษาถิ่นเจียงหย่ง อ่านว่า pwe5 เลข 5 ท้ายคำถอดเสียงใช้ระบุวรรณยุกต์

Nüshu เป็นอักษรพยางค์ กล่าวคือ เครื่องหมายส่วนใหญ่แทนหนึ่งพยางค์ที่พูดออกมา และเครื่องหมายเดียวกันอาจแทนหลายคำที่ออกเสียงเหมือนกันได้ ดังนั้นอักษรนี้จึงบอกเสียง ไม่ได้บอกแนวคิดหรือคำที่สมบูรณ์ในตัวเอง ต้องดูคำรอบข้างเพื่อรู้ว่าหมายถึงคำใด รูปทรงของ Nüshu ได้แนวทางจากอักษรฮั่นของจีน แต่โดยมากใช้แทนเสียง ไม่ได้ใช้ตามความหมายตายตัวของอักษรฮั่น

ผู้หญิงในเจียงหย่งใช้ Nüshu อย่างไร?

พวกเธอใช้เขียนเรื่องราวในชีวิตประจำวัน

ในการใช้ Nüshu แบบดั้งเดิม ผู้หญิงจำนวนมากเขียนอักษรฮั่นของจีนไม่ได้ พวกเธอสอนอักษรนี้ให้กันและกัน และใช้เขียนอัตชีวประวัติ จดหมายระหว่างผู้หญิงที่ผูกพันกันเป็นพี่น้องโดยเลือก เพลง ปริศนาคำทาย และบทกวี

รูปแบบหนึ่งที่รู้จักกันดีคือ sanzhaoshu หรือ “หนังสือวันที่สาม” เพื่อนสนิทมอบสมุดคำอวยพรให้เจ้าสาวสามวันหลังแต่งงาน ตามประเพณีของเจียงหย่ง ยังเขียน Nüshu ลงบนกระดาษและพัด หรือปักลงบนเสื้อผ้า ผ้าเช็ดหน้า และเข็มขัดด้วย

Nüshu เริ่มต้นเมื่อใด?

ยังไม่ทราบวันเริ่มต้นที่แน่ชัด

เรื่องเล่าท้องถิ่นเรื่องหนึ่งเชื่อมรูปทรงยาวและเอียงของ Nüshu เข้ากับลายปัก แต่นักวิจัยยังยืนยันเรื่องนี้ไม่ได้ รูปทรงของอักษรมีที่มาจากอักษรฮั่นของจีนที่ปรับให้ใช้เขียนภาษาถิ่นเจียงหย่ง บันทึกทางประวัติศาสตร์ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งนักวิจัยระบุได้มีอายุถึงปี 1931 โดยบรรยายว่าเป็นอักษรเล็ก ๆ ที่ผู้ชายอ่านไม่ออก

ในปี 2006 จีนกำหนดให้ Nüshu เป็นมรดกภูมิปัญญาทางวัฒนธรรมระดับชาติ เพื่อคุ้มครองประเพณีนี้ ในปี 2025 หน่วยงานท้องถิ่นและระดับชาติกำลังทำงานเพื่อฟื้นฟู Nüshu ซึ่งกลายเป็นโครงการอนุรักษ์สาธารณะด้วย