ส่วนประกอบอักษรตังกุต 350

นี่คือส่วนประกอบอักษรตังกุต ไม่ใช่คำที่ใช้เดี่ยว ๆ

ส่วนประกอบเป็นชิ้นส่วนที่ใช้จัดทำดัชนีและวิเคราะห์อักษรภาพตังกุตที่สมบูรณ์ ในลำดับคำอธิบายอักษรภาพ (IDS) ซึ่งเป็นสูตรย่อที่แสดงการประกอบส่วนต่าง ๆ ของอักขระ 𘥝 ทำหน้าที่เป็นองค์ประกอบของสัญกรณ์ ไม่ใช่อักขระสมบูรณ์ที่อ่านหรือแปลได้ด้วยตัวเอง บทบาทของส่วนประกอบขึ้นอยู่กับตำแหน่งในอักขระทั้งตัว

อักษรตังกุตหรือที่เรียกว่าซีเซี่ย สร้างขึ้นตามพระบัญชาของจักรพรรดิหลี่หยวนห่าวแห่งเซี่ยตะวันตกในปี 1036 เพื่อรวบรวมคัมภีร์พุทธเป็นภาษาตังกุตและสร้างอัตลักษณ์ของรัฐที่แตกต่างจากราชวงศ์ซ่ง หลักการประกอบอักขระได้รับแรงบันดาลใจจากอักษรจีน แต่ตังกุตเป็นระบบอักษรแยกต่างหาก อักษรนี้ยังใช้ต่อหลังการพิชิตของมองโกล และเลิกใช้ในช่วงปลายราชวงศ์หมิง ต้นฉบับจากคาราโคโต ซึ่งเป็นซากเมืองในมองโกเลียใน น่าจะมีอายุราวศตวรรษที่ 12 หรือช่วงต้นศตวรรษที่ 13 อักษรนี้ถูกค้นพบอีกครั้งในช่วงปลายศตวรรษที่ 19