ส่วนประกอบอักษรทังกุต 380

𘥻 เป็นส่วนประกอบของอักษรทังกุต ไม่ใช่คำที่นำไปแปลได้

ชุดส่วนประกอบอักษรทังกุตของ Unicode มีทั้งรากอักษรที่ใช้จัดดัชนีในพจนานุกรม และส่วนที่ใช้ในลำดับคำอธิบายอักษรภาพ (IDS) ซึ่งเป็นสูตรสั้น ๆ ที่แสดงโครงสร้างของตัวอักษร ในที่นี้ “380” เป็นหมายเลขในบัญชีรายการ ไม่ใช่คำอ่านหรือคำจำกัดความ อักษรทังกุตหรือที่เรียกว่าอักษรซีเซี่ยสร้างขึ้นในรัชสมัยของจักรพรรดิองค์แรกแห่งซีเซี่ยตะวันตกราวปี 1036 เพื่อเขียนภาษาทังกุต ซึ่งใช้พูดในบริเวณที่ปัจจุบันอยู่ทางตะวันตกเฉียงเหนือของจีน พบอักษรนี้ในเอกสารราชการ เอกสารส่วนตัว และเอกสารทางศาสนา หลังมองโกลเข้ายึดครองก็ยังใช้ต่อในสมัยราชวงศ์หยวนและหมิง ก่อนเลิกใช้ไปในช่วงปลายราชวงศ์หมิง

มีการค้นพบเอกสารทังกุตอีกครั้งในช่วงปลายคริสต์ศตวรรษที่ 19 และถอดความอักษรได้เป็นส่วนใหญ่ในช่วงต้นคริสต์ศตวรรษที่ 20 โดยมีผลงานสำคัญของนิโคไล เนฟสกี บัญชีส่วนประกอบของ Unicode รวบรวมระบบจากพจนานุกรมทังกุตและสิ่งพิมพ์ทางวิชาการหลายแหล่ง เพราะนักวิชาการใช้รายการส่วนประกอบต่างกัน รายการนี้อยู่ในระบบอ้างอิงสมัยใหม่ และหมายเลขไม่ได้บอกวิธีอ่านออกเสียง

พิมพ์ 𘥻 ได้อย่างไร?

ใช้การป้อน Unicode แบบเลขฐานสิบหก หากซอฟต์แวร์รองรับ

ในวิธีป้อนข้อความหรือโปรแกรมแก้ไขที่รับรหัสอักขระฐานสิบหก ให้ป้อน 1897B แล้วกดยืนยัน ปุ่มที่ใช้จริงขึ้นอยู่กับซอฟต์แวร์

ฟอนต์ปัจจุบันเป็นตัวกำหนดว่าจะแสดงรูปอักษรหรือไม่ หากไม่มีอักษรทังกุตนี้ อาจเห็นกรอบแทนอักขระที่ไม่มีในฟอนต์ ฟอนต์ที่รองรับอาจวาดเส้นต่างกันได้