ส่วนประกอบอักษรทังกุต 727

เป็นส่วนหนึ่งของอักษรทังกุตที่มีขนาดใหญ่กว่า 𘫖 เป็นส่วนประกอบสำหรับการวิเคราะห์ ไม่ใช่อักษรสมบูรณ์ที่มีวิธีอ่านหรือคำแปลตายตัวในตัวเอง อักษรทั้งตัวเป็นตัวกำหนดวิธีอ่านและความหมาย

อักษรทังกุตพัฒนาขึ้นเพื่อใช้ในรัฐซีเซี่ยตะวันตกราวปี 1036–1038 โดยได้รับอิทธิพลจากอักษรจีน และใช้ในงานปกครอง วรรณกรรม และการแปลพระพุทธศาสนา หลังรัฐล่มสลายในปี 1227 ก็ยังมีการใช้อักษรนี้ต่อมา จารึกทังกุตที่ลงวันที่ไว้ในปี 1502 แสดงให้เห็นการใช้ในยุคหลัง ปัจจุบันส่วนประกอบอย่าง 𘫖 ช่วยในการวิเคราะห์ระบบอักษรนี้

หากฟอนต์ไม่รองรับอักษรทังกุต อาจเห็นเป็นกรอบสี่เหลี่ยมว่าง ฟอนต์ทังกุตแต่ละแบบอาจวาดรูปอักษรต่างกันด้วย