Tangut-ideogram 17A09

In het Tangut betekent het ‘luisteren’ of ‘horen’. De wetenschappelijke reconstructie van de lezing is *nji², ongeveer als een zachte n gevolgd door ie; het sterretje geeft een gereconstrueerde vorm aan en de superscript 2 een toonklasse.

Het Tangut-schrift werd in 1036 officieel in gebruik genomen. Het legde de Tangut-taal vast, ondersteunde boeddhistische vertalingen en gaf het hof van Westelijke Xia (Xixia) een eigen schriftelijke identiteit tegenover de Song. Ook wetten, officiële documenten, Chinese klassieken en literatuur werden ermee geschreven.

De bewaard gebleven manuscripten dateren vooral van het midden van de 11e tot het begin van de 13e eeuw; een bekende inscriptie uit 1502 laat zien dat het schrift langer bleef bestaan dan de staat die het had gemaakt. Het Tangut-schrift nam elementen over uit Chinese en Khitanse schrifttradities, maar Tangut-tekens zijn niet uitwisselbaar met Chinese karakters.

Wat betekent het als iemand 𗨉 stuurt?

Een verwijzing naar Tangut, geen gewone ‘ik luister’. Met een leesnotitie betekent het luisteren of horen; alleen verstuurd kun je het beter zien als een verwijzing naar Tangut of een historisch schrift dan als een gewoon antwoord.

Het lettertype bepaalt of 𗨉 als Tangut-teken verschijnt of als een vakje voor een ontbrekend teken. Dat vakje betekent dat het lettertype het teken niet bevat, niet dat het bericht anders gelezen moet worden. Zonder uitleg geeft het gebruik ervan een specialistische of bewust historische toon.