Tangut-teken 17F15

Het is een Tangut-teken met de woordenboekbetekenis „geluk” of „zegen”.

De gereconstrueerde lezing in het Tangut wordt geschreven als ljo en klinkt ongeveer als „lyo” in één lettergreep; de j klinkt als in „ja”. Het Chinese teken 福 dient als woordenboek-equivalent. Dat maakt 𗼕 niet Chinees: het Tangut-schrift lijkt op Chinese ideogrammen, maar geeft de Tangut-taal weer. Wie Chinese karakters kent, herkent misschien de hoekige stijl zonder dit teken als Chinees te kunnen lezen.

Het Tangut-schrift werd rond 1036 onder de eerste keizer van Westelijke Xia gemaakt en diende voor officiële, particuliere en religieuze teksten, waaronder boeddhistische geschriften en vertalingen van Chinese werken. Het vroegst gemelde bewaard gebleven voorbeeld van dit teken staat op een munt uit Westelijke Xia uit 1053–1056; de versleten inscriptie wordt op verschillende manieren gelezen. Het Tangut-schrift bleef in gebruik tijdens de Yuan- en Ming-periode en raakte aan het einde van de Ming-periode in onbruik.

Wat betekent het als iemand 𗼕 stuurt?

De betekenis ‘geluk’ is een aanwijzing, niet het hele bericht.

In de gedocumenteerde reeks 𗼃𗼕 ziet één voorgestelde lezing de tekens als deel van een jaartitel uit Westelijke Xia; 𗼕 draagt daarin het element ljo bij. Daar maakt het deel uit van een staatstitel, niet van een persoonlijke wens. Los verstuurd kan het een historische verwijzing, een voorbeeld van Tangut-schrift of een citaat zijn; één teken onthult de bedoeling van de afzender niet.

Waarom kan 𗼕 er op het scherm verkeerd uitzien?

Verschillende lettertypen kunnen dit Tangut-teken anders weergeven.

Tangut-bronnen bevatten verschillende glyphvormen. Unicode behandelt sommige varianten uit bronnen als hetzelfde gecodeerde teken wanneer ze geen onderscheid tussen tekens aangeven. Een apparaat zonder Tangut-lettertype kan een leeg vakje of vervangend teken tonen. De gecodeerde identiteit en de context tellen zwaarder dan de streken in één lettertype.