พยางค์ไว Loo

ใช้แทนพยางค์ภาษาไวที่ใกล้เสียง «โล»

อักษรแทนพยางค์คือระบบเขียนที่เครื่องหมายแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ที่พูดออกมา อักษรไวเกิดขึ้นในไลบีเรียราวปี 1832–33 โดยโมโมลู ดูวาลู บูเคเลและผู้พูดภาษาไวคนอื่น ๆ พัฒนาขึ้นเพื่อเขียนภาษาไว ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือและเป็นที่รู้จักอยู่ในต้นฉบับของฮาร์วาร์ดจากปี 1834 ส่วนหนังสือภาษาไวช่วงต้นชื่อหนังสือนโดเลมีอายุราวปี 1845 ตัวอย่างยุคแรกแสดงให้เห็นว่ารูปอักษรเปลี่ยนไปตามเวลา ต่อมาอักษรไวมีอิทธิพลต่ออักษรเมนเด โลมา และเคเปลเล และอาจรวมถึงอักษรบามุมด้วย ส่วนข้อกล่าวอ้างเรื่องอิทธิพลต่ออักษรเชอโรกียังเป็นที่ถกเถียง