Variatieselector 112

Het heeft geen zelfstandige betekenis; het past een voorafgaand basisteken aan.

Zie het als een onzichtbare instructie bij een teken, meestal een Han-ideogram — een teken uit bijvoorbeeld het Chinees of Japans — om in platte tekst een geregistreerde glyphvariant aan te vragen. Het basisteken bepaalt de identiteit; VS112 staat op zichzelf niet voor een stijl, taal of emoji.

Het nummer staat niet voor een universele stijl, taal of emojistand: UTS #37 bepaalt de betekenis van het volledige paar van basisteken en selector, en dezelfde selector kan bij verschillende basistekens anders werken.

Waarom is deze selector gemaakt?

Hij bewaart nauwkeurige ideografische glyphvormen in platte tekst.

Het vroegste gedocumenteerde ontwerpwerk voor dit mechanisme staat in een Unicode-voorstel over ideografische variatie uit 2003. Het doel was een nauwkeurige CJK-glyphvorm in platte tekst te bewaren wanneer de keuze van een lettertype dat niet betrouwbaar genoeg kon doen.

Omdat wetenschappers, overheden en uitgevers verschillende glyphcollecties nodig hadden, maakte Unicode aparte IVD-registers. Adobe-Japan1 werd geregistreerd op 2007-12-14; de IVD-uitgave van 2026-08-03 vermeldt ook Hanyo-Denshi, Moji_Joho en CAAPH. Deze registers documenteren de relaties achter VS112; hun namen zijn geen andere betekenissen van het teken.

Wat gebeurt er als iemand het stuurt?

Meestal is er niets te zien.

Als VS112 alleen staat, zie het dan als een onzichtbaar opmaakelement, niet als een geheim symbool of emoji. Na een basisteken kan het paar een specifieke glyph aanvragen, maar alleen als precies die reeks geregistreerd is en door de app en het lettertype wordt ondersteund.

Bij een niet-ondersteund of niet-geregistreerd paar behoudt het basisteken zijn gewone glyph en blijft de selector onzichtbaar. Software hoort de selector te bewaren in plaats van als afbeelding weer te geven. Gebruik hem voor een gedocumenteerd glyphverschil, niet voor nadruk of versiering.