Selektor wariantu 133

Wybiera wariant glifu tylko w obsługiwanej sekwencji.

Selektor wariantu 133 to znak sterujący służący do wyboru wariantu glifu, a nie litera, emoji ani tajny kod. Powinien występować po ideogramie CJK jako część zarejestrowanej ideograficznej sekwencji wariantów, czyli IVS.

Mechanizm ten istnieje, ponieważ w tekstach chińskich, japońskich i koreańskich ten sam zakodowany ideogram może wymagać różnych kształtów glifu. Unicode pozwala wskazać taki kształt zwykłą sekwencją tekstu, bez kodowania każdej drobnej odmiany jako nowego znaku.

Jego historia jest techniczna: pierwszym wpisem w IVD był Adobe-Japan1, japoński zbiór krojów pisma, dodany 2007-12-14. Późniejsze zbiory i uzupełnienia rozbudowały rejestr; to rosnący zbiór, a nie uniwersalny indeks.

Dlaczego selektor wariantu 133 jest niewidoczny?

Selektory wariantów zaprojektowano tak, by znikały, gdy nie są obsługiwane.

Unicode oznacza selektory wariantów jako domyślnie ignorowane. Przypisana sekwencja może zmienić glif poprzedzającego znaku; nieprawidłowa para lub selektor bez poprzedzającego znaku pozostawia znak bazowy bez zmian, a sam selektor niewidoczny.

Dzięki temu ideogram pozostaje widoczny, nawet jeśli nie da się wyświetlić żądanego szczegółu glifu. Widok diagnostyczny może pokazać glif sygnalizujący brak obsługi selektora; oznacza to problem ze wsparciem, a nie ujawnienie ukrytego obrazu.

Jak używać selektora wariantu 133?

Używaj go tylko po znaku bazowym w zarejestrowanej sekwencji.

Najpierw umieść ideogram bazowy, a po nim selektor; jego numer nie jest uniwersalnym indeksem stylu. Ten sam selektor może występować w różnych sekwencjach, więc E0174 nie da się zinterpretować bez poprzedzającego znaku i odpowiedniego wpisu w rejestrze.

Do testowania tego punktu kodowego użyj narzędzia obsługującego punkty kodowe Unicode. Zwykłe pole tekstowe może zachować znak, niczego nie wyświetlając, a czcionka może go zignorować, jeśli nie obsługuje całej sekwencji.