Selektor wariantu 256

Umieść go bezpośrednio po obsługiwanym znaku bazowym.

Selektor wariantu 256 nie jest symbolem z własnym obrazem ani przesłaniem. To znak łączący, który pomaga systemowi tekstowemu wybrać z góry określony glif dla poprzedzającego go znaku. W tym przypadku chodzi o ideograficzną sekwencję wariantową (IVS): instrukcję zawiera dokładna para znaku bazowego i selektora, a nie sam selektor.

Wyświetlanie mogą zmienić tylko zdefiniowane sekwencje wariantowe. Jeśli para nie jest obsługiwana lub zarejestrowana, znak bazowy zwykle zachowuje swój zwykły wygląd, a selektor pozostaje niewidoczny. Ma zastosowanie tylko wtedy, gdy znasz znak bazowy i zamierzoną sekwencję.

Dlaczego Selektor wariantu 256 jest niewidoczny?

Nie ma własnego glifu; modyfikuje poprzedzający go znak.

Selektory wariantu nie mają własnej formy graficznej. Czcionki i systemy składu tekstu traktują je domyślnie jako znaki ignorowane, dlatego nieobsługiwana sekwencja zwykle wyświetla sam znak bazowy. Tryb pokazywania ukrytych znaków może ujawnić diagnostyczny kwadrat lub znacznik; to sygnał narzędzia, a nie zwykły wygląd selektora.

Niewidoczność nie dowodzi, że selektor został usunięty. Może nadal być obecny w tekście, nawet jeśli używana czcionka nie potrafi wyświetlić żądanego wariantu.

Dlaczego utworzono Selektor wariantu 256?

Udokumentowana historia w Unicode zaczyna się od propozycji z 2000 roku: istniały już trzy selektory mongolskie, a większy zestaw przygotowywano do standaryzacji wyboru wariantów. W 2002 roku protokół grupy roboczej ISO/IEC 10646 przeniósł zakres uzupełniający do E0100–E01EF i nadał mu nazwę Variation Selectors Supplement. Propozycja z 2003 roku uzasadniała użycie selektorów o wysokich numerach, w tym VS256, w zbiorach wariantów ideograficznych.

Praktycznym problemem było zachowanie wybranej formy w zwykłym tekście. Znak Han może zachować znaczenie, choć potrzebny glif różni się zależnie od kontekstu chińskiego, japońskiego, koreańskiego, historycznego wietnamskiego, naukowego lub administracyjnego. IVD rejestruje dokładne pary znaku bazowego i selektora, aby zachować uzgodnione podzbiory glifów bez uzależnienia ich od konkretnej czcionki; ten sam numer selektora nie ma stałego znaczenia dla wszystkich znaków bazowych. Na dzień 2026-08-03 plik sekwencji IVD nie zawiera zarejestrowanej sekwencji z VS256.