พยางค์อี๋ cit

แทนหนึ่งพยางค์ในภาษานั่วซู; ความหมายของคำขึ้นอยู่กับบริบท ในระบบพินอินอี๋ที่เขียนภาษานั่วซูด้วยอักษรละติน จะเขียนว่า cit; t ท้ายคำบอกเสียงวรรณยุกต์สูง ไม่ใช่พยัญชนะท้ายพยางค์

ใช้ ꊮ เป็นหน่วยเสียงหนึ่งหน่วยภายในคำภาษานั่วซู พยางค์ข้างเคียงเป็นตัวกำหนดความหมายของคำ ส่วน cit เป็นรูปเขียนแสดงการออกเสียง ไม่ใช่คำแปล

อักษรอี๋พัฒนามาอย่างไร?

อักษรอี๋พัฒนาผ่านธรรมเนียมระดับภูมิภาค ก่อนจะกำหนดมาตรฐานเหลียงซาน จารึกบางส่วนในกุ้ยโจวถูกจัดให้อยู่ในสมัยฮั่นตะวันตกและสู่ฮั่น แต่ยังเป็นหลักฐานยุคแรกที่มีผู้เสนอไว้ ข้อความอี๋ที่ยังหลงเหลือบนกระดาษหรือหนังแกะมีอายุราวปี 1500; ตัวอย่างอนุสรณ์ที่เก่าแก่ที่สุดซึ่งยังหลงเหลือคือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ไว้ว่า 1485

อักษรอี๋ใช้ในงานศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล โดยผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมในท้องถิ่นมักเป็นผู้สืบทอด การกำหนดมาตรฐานสำหรับภาษาอี๋แบบเหลียงซานเริ่มในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 ทำให้มีชุดเครื่องหมายพยางค์ร่วมกัน แต่ไม่ได้ครอบคลุมภาษาอี๋ทุกแบบ ธรรมเนียมแต่ละภูมิภาคมีชุดอักษร รูปร่าง และทิศทางการเขียนต่างกัน ผู้ที่เรียนจากคนละภูมิภาคจึงอาจไม่รู้จักอักษรชุดเดียวกัน ประวัติที่มีบันทึกไม่ได้ระบุว่าอักษรนี้สืบมาจากอักษรฮั่น ทิเบต พม่า หรือไท