พยางค์อี gur

ถ้าอยู่ลำพัง จะระบุความหมายภาษาไทยอย่างแน่ชัดไม่ได้ ꇷ แทนหนึ่งพยางค์ ส่วน “gur” เป็นรูปเขียนด้วยอักษรละตินในระบบถอดเสียง ไม่ใช่คำแปลภาษาไทย การตีความต้องอาศัยคำหรือประโยคภาษาโนซู/อีที่อยู่รอบข้าง

อักษรอีมีธรรมเนียมท้องถิ่นหลายแบบ และต้นกำเนิดในอดีตยังเป็นประเด็นถกเถียง ตัวอย่างเก่าแก่ที่ระบุอายุได้อย่างน่าเชื่อถือ ได้แก่จารึกระฆังเฉิงฮว่า ราวปี 1485 บีโม ซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี ได้ถ่ายทอดรูปแบบเก่าผ่านต้นฉบับเกี่ยวกับพิธีกรรม การแพทย์ ลำดับวงศ์ตระกูล และเรื่องอื่น ๆ ระบบพยางค์มาตรฐานของเหลียงซานจัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 เพื่อสนับสนุนการอ่านเขียนและการศึกษา

ระบบมาตรฐานเหลียงซานสืบทอดรูปแบบจากธรรมเนียมอักษรอีท้องถิ่นที่เก่ากว่า รวมถึงรูปแบบที่ในอดีตเรียกว่า Cuan และ Wei นี่เป็นมาตรฐานระดับภูมิภาค ไม่ใช่ระบบเขียนสากลของภาษากลุ่มอีทุกภาษา อักษรอีดั้งเดิมมีรูปร่างคล้ายอักษรจีน แต่เป็นธรรมเนียมการเขียนอีกแบบหนึ่ง และมีคำอธิบายว่าไม่น่าจะพัฒนามาจากอักษรฮั่นของจีน