พยางค์อี๋ Hmit

ꂑ เป็นอักษรแทนหนึ่งพยางค์ในระบบเขียนภาษาอี๋ของเหลียงซาน

ในระบบเขียนภาษาอี๋ของเหลียงซานด้วยอักษรละติน t ท้าย hmit ใช้บอกเสียงวรรณยุกต์สูงระดับ กล่าวคือคงระดับเสียงสูงตลอดพยางค์ ตัวอักษรนี้ไม่ใช่พยัญชนะท้ายหรือคำแปลภาษาอังกฤษ ความหมายของพยางค์ขึ้นอยู่กับคำภาษาอี๋ที่มีพยางค์นี้อยู่

มาตรฐานนี้ใช้แทนภาษาถิ่นเหลียงซาน ไม่ได้ครอบคลุมชุมชนที่พูดภาษาอี๋ทุกกลุ่ม ธรรมเนียมอักษรอี๋ในภูมิภาคอื่นมีรูปแบบและวิธีอ่านของตนเอง

อักษรอี๋มีที่มาอย่างไร?

อักษรนี้พัฒนาจากธรรมเนียมการเขียนในภูมิภาคต่าง ๆ ก่อนจะมีมาตรฐานสมัยใหม่

มีข้อถกเถียงเกี่ยวกับหลักฐานที่อาจเก่ากว่าบนวัตถุหินและสำริด ส่วนเอกสารภาษาอี๋ที่หลงเหลือบนกระดาษและหนังแกะมีหลักฐานราวปี 1500 มาตรฐานเหลียงซานร่างขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 โดยเลือกรูปอักษรเหลียงซานที่เก่ากว่ามาจัดเป็นระบบเขียนพยางค์

ก่อนการกำหนดมาตรฐาน นักบวชประจำหมู่บ้านเป็นผู้เก็บรักษาอักษรอี๋ท้องถิ่นไว้เป็นหลัก เพื่อใช้เขียนข้อความทางศาสนา เวทมนตร์ และการแพทย์ บันทึกการปกครองของจีนใช้ชื่อ Cuan wen เรียกรูปแบบอักษรอี๋ในภูมิภาคที่เก่ากว่าบางแบบ มาตรฐานเหลียงซานมุ่งส่งเสริมการรู้หนังสือ ไม่ได้มุ่งรวมภาษาถิ่นอี๋ทั้งหมดให้เป็นหนึ่งเดียว

พิมพ์ ꂑ อย่างไร?

วิธีที่ใช้งานได้จริงคือใช้แป้นพิมพ์สำหรับพยางค์อี๋

ตัวอักษร hmit เป็นชื่อพยางค์ ไม่ใช่ปุ่มลัดที่ใช้ได้แน่นอนบนแป้นพิมพ์ละตินทั่วไป เอกสาร SIL Nuosu เดือนกันยายน 2026 อธิบายแป้นพิมพ์พยางค์อี๋ที่ครอบคลุมชุดอักษรมาตรฐาน