พยางค์อักษรอี๋ Jju

ตัวนี้เขียนพยางค์นัวซูที่ถอดเป็นอักษรละตินว่า jju

บทเรียนคำศัพท์จากเหลียงซานใช้ ꐩ ในความหมายว่า «ข้าวโอ๊ต» ในการถอดเสียงภาษานัวซู jju คือชื่อของพยางค์นี้ ไม่ใช่คำภาษาไทย

จารึกอี๋ที่มักยกให้เป็นหลักฐานเก่าแก่ที่สุดซึ่งระบุอายุได้อย่างน่าเชื่อถือ อยู่บนระฆังเฉิงฮว่าจากคริสต์ศตวรรษที่ 15 ข้อความอี๋ท้องถิ่นยุคเก่าสืบทอดโดยบีโม ผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวอี๋ และครอบคลุมคัมภีร์ ตำนาน ประวัติศาสตร์ การแพทย์ และโหราศาสตร์ ในคริสต์ทศวรรษ 1970 มาตรฐานเหลียงซานปรับรูปแบบทางเหนือที่เก่ากว่าให้เป็นอักษรแทนพยางค์ โดยแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ เพื่อใช้ในการศึกษาและสิ่งพิมพ์ และได้รับการรับรองอย่างเป็นทางการเพื่อการใช้นี้ในปี 1980 ꐩ อยู่ในธรรมเนียมการเขียนภาษานัวซูนี้ ไม่ใช่รูปแบบที่ใช้ร่วมกันกับอักษรอี๋ทุกถิ่น

ถ้ามีคนส่ง ꐩ มาเพียงตัวเดียวล่ะ?

ให้อ่านเป็นพยางค์นัวซู ไม่ใช่อารมณ์ที่มีความหมายตายตัว

ถ้าข้อความเป็นภาษานัวซู ยกพยางค์มาอ้าง หรือพูดถึงแบบอักษร ꐩ ก็เป็นส่วนหนึ่งของข้อความภาษา หากไม่มีบริบทนี้ ตัวอักษรเพียงตัวเดียวบอกความรู้สึกของผู้ส่งได้ไม่แน่ชัด

ทำไมเสียงวรรณยุกต์จึงเปลี่ยนในวลีได้?

เสียงวรรณยุกต์เปลี่ยนได้ แม้ตัวเขียนยังเป็น ꐩ

ในบทสนทนาสำหรับเรียนภาษาจากเหลียงซาน ꐩꑌꏿ หมายถึง «เราปลูกข้าวโอ๊ตและข้าวสาลี»

บทเรียนอธิบายว่าพยางค์ถัดไปคือ ꑌ ทำให้เกิดเสียงวรรณยุกต์สูงรอง การอ่านจึงเปลี่ยนจาก jju เป็น jjux แต่ตัวเขียนยังคงเป็น ꐩ สิ่งที่เปลี่ยนคือการออกเสียงตามบริบท ไม่ใช่ตัวอักษร