พยางค์ภาษาอี๋ lax

เป็นเครื่องหมายแทนพยางค์ โดยคำรอบข้างช่วยบอกวิธีอ่าน รูปเขียน lax ด้วยอักษรละตินในระบบ Yi Pinyin ใช้ระบุพยางค์ ไม่ได้แปลเป็นภาษาไทย

หากผู้อ่านไม่รู้ภาษาอี๋ เครื่องหมายเดี่ยวนี้อาจไม่บอกว่าหมายถึงคำหรือข้อความส่วนใด ถ้ามีคนส่งมาเพียงตัวเดียว ให้ถามถึงข้อความภาษาอี๋รอบข้างก่อนตีความว่าเป็นข้อความสื่อสาร

เหตุใดจึงทำอักษรนั่วซูอีให้เป็นมาตรฐาน?

มาตรฐานสมัยใหม่จัดระเบียบธรรมเนียมการเขียนที่ใช้ในเหลียงซาน อักษรภาษาอี๋พัฒนาผ่านธรรมเนียมท้องถิ่นหลายแบบ เรื่องเล่าบางส่วนย้อนต้นกำเนิดไปถึงสมัยโบราณ แต่ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือและมักกล่าวถึงคือจารึกบนระฆังสำริดที่ลงวันที่ไว้ว่า 1485

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมใช้โดยบีโม ผู้เชี่ยวชาญด้านพิธีกรรม หนังสือของพวกเขารองรับงานด้านศาสนา ไสยศาสตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล บันทึกทางประวัติศาสตร์ใช้ชื่ออย่าง Cuan และ Wei เรียกธรรมเนียมการเขียนอี๋ที่เกี่ยวข้องกัน แม้ชุมชนอี๋จะติดต่อกับอักษรจีน แต่อักษรภาพของอี๋ดูเหมือนไม่ได้สืบมาจากอักษรฮั่น

มาตรฐานเหลียงซานจัดทำขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 สำหรับภาษาถิ่นนั่วซู โดยจัดระบบให้หนึ่งเครื่องหมายแทนหนึ่งพยางค์เพื่อการรู้หนังสือและการพิมพ์ ส่วนธรรมเนียมอี๋ท้องถิ่นอื่น ๆ ยังคงดำเนินต่อไป

ทำไม ꇀ จึงแสดงเป็นกรอบสี่เหลี่ยมว่าง?

แบบอักษรอาจไม่มีตัวอักษรอี๋ แบบอักษรที่ใช้อยู่เป็นตัววาดเส้นรอบรูปของ ꇀ หากไม่รองรับอักษรอี๋ อาจเห็นเป็นกรอบสี่เหลี่ยมว่าง แต่แบบอักษรที่รองรับจะแสดงตัวอักษร ความเปลี่ยนแปลงอยู่ที่การแสดงผล ไม่ใช่ตัวอักษร