อักษรพยางค์ยี luot

อักษรนี้แทนพยางค์หนึ่ง ไม่ใช่คำทั้งคำ

พินอินยีเป็นวิธีมาตรฐานที่ใช้อักษรละตินเขียนพยางค์ยี ꇃ เขียนเป็น luot; ตัว t ท้ายคำบอกเสียงสูงระดับเดียว คือรักษาระดับเสียงไว้สูง เมื่ออยู่ลำพัง อักษรนี้ให้เพียงหนึ่งพยางค์ ไม่ใช่คำแปลภาษาไทยที่สมบูรณ์ ต้องอ่านร่วมกับพยางค์ยีที่อยู่รอบ ๆ

อักษรยีพัฒนามาอย่างไร

อักษรนี้พัฒนามาจากธรรมเนียมการเขียนยีในภูมิภาคต่าง ๆ

ตัวอย่างเก่าแก่ที่สุดที่ยังหลงเหลือและระบุอายุได้แน่นอนเป็นจารึกจากศตวรรษที่ 15 รวมถึงจารึกระฆังเฉิงฮว่า ต้นกำเนิดที่เก่ากว่านั้นและอายุของต้นฉบับที่ไม่ระบุวันที่จำนวนมากยังเป็นที่ถกเถียง

ในธรรมเนียมเก่า บีมอซึ่งเป็นผู้เชี่ยวชาญพิธีกรรมของชาวยีใช้ตัวเขียนเป็นหลักในการรักษาความรู้ทางศาสนา รวมถึงบันทึกการแพทย์ ประวัติศาสตร์ และโหราศาสตร์

ในปี 1974 มีการคัดเลือกรูปอักษรจากธรรมเนียมยีในภูมิภาคต่าง ๆ เพื่อใช้กับสำเนียงเหลียงซาน และประกาศมาตรฐานอย่างเป็นทางการในปี 1980 ระบบนี้เป็นอักษรพยางค์ โดยอักษรแต่ละตัวแทนหนึ่งพยางค์ ใช้ในหนังสือเรียน หนังสือพิมพ์ วรรณกรรม ป้ายสาธารณะ และคำบรรยายภาพยนตร์ ระบบนี้ต่างจากอักษรฮั่นของจีน รวมถึงธรรมเนียมอักษรทิเบต พม่า และไทที่อยู่ใกล้เคียง และไม่ได้ครอบคลุมทุกสำเนียงยี