พยางค์อี๋ ta

ดูวลีภาษานั่วซูเพื่อเข้าใจหน้าที่ของอักขระนี้ ลักษณนามคือคำทางไวยากรณ์สั้น ๆ ที่จัดกลุ่มหรือบอกปริมาณของคำนาม พยางค์นี้ทำหน้าที่เช่นนั้นได้ ส่วนความหมายว่า “ไห” เป็นความหมายของคำที่มีบันทึกไว้

ธรรมเนียมการเขียนอี๋แตกต่างกันไปตามภูมิภาค ร่องรอยที่เก่ากว่านั้นยังเป็นข้อถกเถียงกัน โดยมักกล่าวถึงระฆังสำริดลงวันที่ไว้ที่ปี 1485 ว่าเป็นตัวอย่างที่ยังหลงเหลือและมีอายุแน่นอนเก่าแก่ที่สุด ข้อความดั้งเดิมใช้ในพิธีกรรม ศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และการบันทึกประวัติครอบครัว มาตรฐานเหลียงซานสมัยใหม่คิดขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980 โดยเลือกแบบเขียนท้องถิ่นที่เก่ากว่าเพื่อส่งเสริมการรู้หนังสือ และใช้กับภาษาถิ่นอี๋แบบหนึ่ง