พยางค์อี๋ Wep

เป็นหนึ่งพยางค์ของภาษาอี๋เหลียงซาน และประโยคจะบอกว่าหมายถึงคำใด “Wep” เป็นรูปสะกดมาตรฐานด้วยอักษรละติน; “p” ท้ายคำบอกเสียงวรรณยุกต์ต่ำแล้วตก (เสียงเริ่มต่ำและลดลงอีก) ไม่ใช่พยัญชนะท้ายพยางค์ หนึ่งพยางค์อาจแทนคำภาษาอี๋ได้หลายคำ ข้อความรอบข้างจะช่วยให้รู้ว่าหมายถึงคำใด

ตามประเพณีของชาวนั่วซู บุคคลชื่ออากีเป็นผู้สร้างอักษรอี๋ในสมัยราชวงศ์ถัง มีรายงานเกี่ยวกับจารึกอี๋ที่อาจมีมาตั้งแต่ราชวงศ์ฮั่นตะวันตก แต่ตัวอย่างที่ยังเหลืออยู่และระบุอายุได้แน่นอนเก่าแก่ที่สุดคือจารึกบนระฆังสำริดจากปี 1485

อักษรอี๋แบบดั้งเดิมใช้ในเอกสารเกี่ยวกับศาสนา เวทมนตร์ การแพทย์ และลำดับวงศ์ตระกูล ในปี 1956 มีการนำระบบเขียนภาษาอี๋เหลียงซานด้วยอักษรละตินมาใช้เพื่อส่งเสริมการรู้หนังสือ; รูปแบบมาตรฐานของอักษรเหลียงซานดั้งเดิมร่างขึ้นในปี 1974 และประกาศใช้อย่างเป็นทางการในปี 1980

เหตุใดมาตรฐานอักษรอี๋นี้จึงใช้เฉพาะเหลียงซาน?

มาตรฐานนี้กำหนดรูปแบบของประเพณีเหลียงซานสายหนึ่ง ไม่ใช่ทุกสำเนียงของภาษาอี๋ อักษรอี๋แบบดั้งเดิมมีรูปตัวอักษรและทิศทางการเขียนต่างกันไปตามภูมิภาค ตัวอักษรดั้งเดิมได้รับแบบอย่างจากอักษรจีน ส่วนอักษรพยางค์เหลียงซานสมัยใหม่ปรับรูปแบบท้องถิ่นดั้งเดิมให้เป็นสัญลักษณ์แทนพยางค์ที่พูด ระบบอักษรละตินเป็นอีกวิธีหนึ่งในการเขียนภาษาอี๋เหลียงซาน ไม่ใช่ต้นกำเนิดของ ꊌ

ส่ง ꊌ เพียงตัวเดียวได้ไหม?

ได้เฉพาะเมื่อผู้รับรู้ภาษาอี๋เหลียงซานหรือกำลังพูดถึงอักษรนี้ เมื่ออยู่ลำพัง มันแทนเพียงหนึ่งพยางค์ภาษาอี๋ ไม่ใช่ข้อความภาษาไทยที่สมบูรณ์ ใช้ในข้อความภาษาอี๋หรือบทสนทนาเกี่ยวกับตัวอักษรนี้