Braillepatroon met punten 1-2-3-4-7-8

Vier punten links, twee rechts. Een achtpuntscel heeft twee kolommen van vier posities. Van boven naar beneden zijn dat links 1, 2, 3, 7 en rechts 4, 5, 6, 8. In ⣏ zijn posities 5 en 6 leeg. Zes aanwezige punten maken dit geen zespuntsbraillecel: de onderste rij hoort bij het achtpuntssysteem.

Unicode legt deze rangschikking vast, geen specifieke letter. Een lettertype kan de vorm of afstand van de punten veranderen zonder het patroon te wijzigen. In een afbeelding die uit rijen brailletekens bestaat, kan ⣏ een stukje van de tekening zijn in plaats van leesbare brailletekst.

Braille is schrift om te voelen

Braille gebruikt voelbare puntjes voor letters, leestekens en andere tekens, zodat blinde mensen met hun vingers kunnen lezen. Het is een schrift voor verschillende talen, geen taal op zichzelf. Op een gewoon scherm zie je alleen een visuele weergave; om de punten te voelen heb je reliëf op papier of een brailleleesregel nodig.

In 1821 introduceerde Charles Barbier zijn ‘nachtschrift’ met 12 punten op een school voor blinde leerlingen in Parijs. Louis Braille ontwikkelde uiterlijk in 1824 een kleinere cel met zes punten en publiceerde zijn methode in 1829. Latere achtpuntssystemen voegden onderaan de cel twee posities toe.